Regiobijeenkomst 27 maart  2010 - IJmuiden: Verslag  en reacties  activiteiten

 

Op 27 maart 2010 de tweede maal een regiobijeenkomst in IJmuiden georganiseerd door Janny de Jongh.

Tegen 10:00 uur waren Jan en ik in het zaaltje om alvast de voorbereidingen te treffen en de gasten op te vangen.

We waren er nog maar net of de eerste gasten, Wim en Nicole Boer, kwamen al binnen. Een beeetje vroeg maar dat maakte niets uit (de koffie stond klaar). Wim en Nicole waren voor het eerst op een bijeenkomst. Zo konden we kennis met elkaar maken en rustig praten. De moeder van Nicole is in 1989 vermoord, 21 jaar geleden

en toch hadden deze mensen er behoefte aan om in contact te komen met lotgenoten.

Zo zie je maar,  er staat geen tijd voor verdriet en rouw.

 

 klik op foto's voor vergroting

 

> zie hier de grote dia-versie <

Tegen twaalf uur waren de meeste lotgenoten aanwezig, de koffie met koek vond gretig aftrek en konden we beginnen met het programma. Na het welkomstwoord en het doorgeven van wat de plannen waren voor de rest van de dag, kon er nog even met elkaar gepraat worden. Om één uur was er soep met broodjes, wat een ieder zich goed liet smaken.

Veel instanties en politieke partijen waren weer gevraagd om naar deze bijeenkomst te komen, en er hadden zich weer enkele aangemeld.

Om twee uur was er het vragen uurtje. Van de instanties die zich hadden aangemeld was inmiddels iederéén aanwezig. Van de instanties waren aanwezig:

 

Siekiena Dalhuysen en Marianne Lampe                     Case managers van Slachtoffer Hulp Nederland,

Fred Teeven                                                             2e Kamer lid VVD,

Ciska Joldersma                                                       2e kamer lid CDA,

Henk Kreeft                                                             Slachtoffer Informatie Punt Loket Haarlem

Michel Hes                                                               Teamleider Jeugdzorg Haarlem

Christina van Donselaar                                             Gedragswetenschapper Jeugdzorg Haarlem

Aafke Pleket                                                             Slachtofferbeleid Ministerie van Justitie

 

Na het voorstellen van de genodigden waren er genoeg vragen voor deze mensen. Het ging o.a. over de grote verschillen in straffen in vaak vergelijkbare zaken, de ene keer veel, de andere keer veel minder straf. Er geen uniform beleid is, wat natuurlijk wel zou moeten. Wel of geen T.B.S. Ook Jeugdzorg werd behoorlijk onder vuur genomen over bezoekregelingen van kinderen die naar de gevangenis of T.B.S. inrichting moeten. Om daar hun vader die hun moeder of een andere dierbare heeft vermoord op te zoeken. De emoties liepen vaak hoog op. De informatie die moet worden gegeven over verlof van de gedetineerden, ook daaraan schort nog veel, het werkt gewoon niet goed. Al met al was er veel discussie en nu maar hopen dat er wat mee gedaan wordt. Om half vier was het afgelopen en werd er informeel nog nagepraat met de genodigden. Het vragenuurtje, je merkt dat op zo'n dag het fijn is dat lotgenoten hun vaak brandende vragen kunnen stellen. Dat de instanties horen wat er bij ons leeft en speelt. We willen de mensen van de verschillende instanties bedanken voor het aanwezig zijn op deze dag. Ook Wina, dank je wel voor het leiden van het gesprek.

 

Hans had een sleepboot geregeld om met lotgenoten die dat wilden een rondvaart te maken door de havens van IJmuiden. Daar was genoeg belangstelling voor. Voor de mensen die niet meegingen was er nog een gast aanwezig. Jaqueline Voskuil uit Emmeloord, zij heeft een tweetal boeken geschreven over de betekenis van dromen. Verschillende nabestaanden zijn met haar in gesprek gegaan over hun dromen van hun om het leven gebrachte dierbaren. Wat ik er van begrepen heb, heeft Jaqueline uit kunnen leggen wat hun dromen betekenden. Kan zij vaak uit dromen mooie dingen halen waar men mee verder kan. Om half zes kwam Hans weer terug met de bootreizigers, het was een hele belevenis, de stunts die de sleepboot kapitein uithaalde vielen in goede aarde en niet iedereen is helemaal droog terug gekomen. Om kwart voor zes stond er een heerlijk warm en koud buffet klaar. Na het eten nog even nakletsen met een kopje koffie en tegen half acht toog iederéén huiswaarts. We kunnen terug kijken op een mooie, warme dag.

Janny, Jan en Hans

 

Ontvangen reacties:

 

Ik ben in IJmuiden aanwezig geweest op een bijeenkomst van de stichting Aandacht Doet Spreken (ADS), welke de belangen behartigt van naasten en nabestaanden van familieleden die door een ernstig misdrijf om het leven zijn gekomen of ernstig gewond zijn geraakt. Deze bijeenkomsten worden geregeld in het hele land gehouden en tijdens het zogenaamde vragenuur geven deskundigen uit de hulpverlening, politici en familieleden hun visie op de bestrijding van criminaliteit, hulpverlening en nazorg.

Ook de middag werd weer duidelijk dat we sinds 2000 grote vooruitgang hebben geboekt met de aandacht voor slachtoffers, hun naasten en nabestaanden, maar dat we er nog niet zijn. Een schrijnend voorbeeld werd geschetst door een grootvader, wiens dochter was vermoord door haar man, en waarbij hij samen met zijn echtgenote de opvoeding van drie jonge kleinkinderen op zich had genomen en tot voor de dag van vandaag nog wordt gehinderd door hulpinstanties die hun aandacht veel te veel richten op de veroorzaker van dit leed en zijn zogenaamde vaderrechten. Er is in zo’n geval veel te weinig aandacht voor de zijde van hen die echt hulp nodig hebben en niet het leven van anderen hebben verwoest.

Fred Teeven (2e kamerlid VVD)

 

Het was weer een fijne en goed georganiseerde dag in IJmuiden. Opnieuw heb ik deze dag ervaren als een warme deken voor mezelf en merk/zie ook hoe belangrijk het is, om een luistert oor te zijn voor. Het vragenuurtje was weer pittig, te meer omdat er 2 genodigden waren van Jeugdzorg....en zij kregen het zwaar te verduren en kwamen aardig in het nauw. Kennis gemaakt en gesproken met een aantal nieuwe lotgenoten... zo triest allemaal, maar ik hoop dat zij deze dag ook een fijn hebben ervaren. Alle lof naar Janny, Hans en Jan. Na een heerlijk buffet eindigde deze nuttige dag en gingen we met zeven personen in het ADS busje (oke, half Martin, half ADS) huiswaarts. Het is heel erg fijn en belangrijk dat het gevoel van 'samen' de eensgezindheid bij ADS heel erg verbind. Zoals vaker gebeurd, een bijeenkomst in aantocht, je belt of wordt gebeld met de vraag ga jij ook? Ja .... rijdt je met ons mee? Dan heb ik meestal Dave en Nathalie, die mij meenemen en dan via via kom ik in Honselersdijk terecht en moeten we overstappen in het door mij genoemde ADS busje (7 personen). Na enige kilometers horen wij onze chauffeur altijd de opmerking plaatsen "Kippenhok". Maar, dat hoort erbij. Als we dat niet horen, is er iets mis. ADS is echt top!! Het werkt en het helpt.

Marcella

Heerlijk om weer bij elkaar te zijn! Alles was ook weer goed geregeld, veel vragen kunnen stellen en het voelt goed als er naar je geluisterd wordt. Kortom het was weer oke! Een pluim voor de organisatie, het doet zo goed om je verhaal kwijt te kunnen, niemand anders dan lotgenoten weet wat je voelt denkt en mist! Bedankt nogmaals en tot gauw maar weer!
Hilda en John

Dat deze bijeenkomsten broodnodig zijn was afgelopen zaterdag weer duidelijk. Ik heb een zware dip achter de rug en twijfelde eerst om te gaan. Door de ervaring dat je na zo’n dag terug gaat met een gevoel begrepen te worden en niet alleen te staan, toch besloten om te gaan. Soms zijn er periodes dat je nergens zin in hebt, je zo eenzaam voelt in je verdriet, met niemand nog echt kunt praten over wat je dagelijks nog bezig houd. Dan kom je binnen en het is alsof je familie ontmoet, belangstelling voor elkaar en warmte, alsof je na een lange koude winter de zon op je lijf voelt. Het is fijn om lotgenoten te spreken, je hoort van elkaar hoe het nu gaat, want dat wisselt nogal eens. Je trekt iemand erdoorheen en vaak geven ze jou net dat duwtje wat je op dat moment nodig hebt. Ik vind het ook fijn dat er altijd jongeren bij zijn. Wel schrijnend om dan te horen tegen welke problemen de jongeren ook aanlopen. Bijvoorbeeld dat kinderen naar de vader moeten, de vader die je ander kind heeft vermoord en de veroorzaker is van de zware handicap van het kind waar het nu over gaat. Een kind hoort niet in de gevangenis op bezoek te gaan en zeker niet bij een moordenaar, ook al is hij de verwekker, het woord ‘vader’ moet je verdienen. Vader worden is geen kunst. Vader zijn is een gunst. Ik maakte me zo boos, waar zijn ze mee bezig! Als je een baan zoekt waarbij je met kinderen in aanraking komt moet je een verklaring van goed gedrag overleggen! En deze moordenaars dan? In mijn ogen lijkt het meer om de daders te gaan, het zou beter voor hen zijn als ze familie om zich heen hebben. Maar laten ze de kinderen hierbuiten houden en volwassenen voor dat karretje spannen, die kunnen zelf nadenken en een keuze maken of ze dat willen. Al met al was het een pittig vragenuurtje. Ik wil nog zeggen dat ik bewondering heb voor de mensen van jeugdzorg en uit de politiek en de casemanagers die hun op hun vrije dag tijd maken om onze vragen en ergernissen te beantwoorden. Het was een fijne dag, wij gingen met een fijn gevoel naar huis, ik kan weer even verder door de liefde en steun en aandacht van mijn lotgenoten.

Mieke en Rini

Toen ik in november 2009 een mail naar Janny stuurde met de vraag of ik iets over dromen mocht vertellen op de lotgenotendag van de ADS was het antwoord direct ja. Ik vond en vind dit heel bijzonder. Ik wil jullie, en met name Janny, hiervoor heel erg bedanken. Het is ongelofelijk wat jullie moeten doormaken en ik heb daar een diep respect voor. Dromen, iedereen doet het. Je weet je alleen de dromen niet altijd te herinneren. Sommige dromen zijn regelrechte nachtmerries en soms zit er een heel mooie tussen. De mooie herken je direct aan het witte licht, de prachtige zon. Of een heel fijn contact met je overleden zoon of dochter of moeder of zus. Hij of zij komt stralend binnen en omarmt je met heel veel liefde. Dit zijn heel fijne dromen die je graag koestert. Deze dromen zijn, zoals gezegd, heel herkenbaar. De dromen die niet zo herkenbaar zijn en waar ook een dierbare overledene in voorkomt kunnen als heel naar worden ervaren. Alleen, ik zou zo graag willen vertellen dat wanneer je droomt over je overleden kind die bijvoorbeeld schreeuwt vanuit zijn graf dat hij het zo koud heeft dit betekent dat ú het leven als kil en koud ervaart. Het heeft níets en dan ook helemaal niets met de overledene te maken. Wanneer uw overleden broer in uw droom roept dat hij niet weet waar hij is wil dit zeggen dat ú verward bent en dat u zich misschien wel eens vaker dan één keer afvraagt hoe u uit het allervreselijkste dal van de rouw komt. Ik heb op de ADS - dag met een paar mensen mogen praten over hun dromen en ik hoop met heel mijn hart dat ze met een goed gevoel naar huis zijn gegaan. Ik wil iedereen bedanken voor de moeilijke maar ook heel fijne dag.
Jacqueline Voskuil.