|
Tegen twaalf uur waren de meeste lotgenoten aanwezig, de koffie met koek vond gretig aftrek en konden we beginnen met het programma. Na het welkomstwoord en het doorgeven van wat de plannen waren voor de rest van de dag, kon er nog even met elkaar gepraat worden. Om één uur was er soep met broodjes, wat een ieder zich goed liet smaken. Veel instanties en politieke partijen waren weer gevraagd om naar deze bijeenkomst te komen, en er hadden zich weer enkele aangemeld. Om twee uur was er het vragen uurtje. Van de instanties die zich hadden aangemeld was inmiddels iederéén aanwezig. Van de instanties waren aanwezig:
Siekiena Dalhuysen en Marianne Lampe Case managers van Slachtoffer Hulp Nederland, Fred Teeven 2e Kamer lid VVD, Ciska Joldersma 2e kamer lid CDA, Henk Kreeft Slachtoffer Informatie Punt Loket Haarlem Michel Hes Teamleider Jeugdzorg Haarlem Christina van Donselaar Gedragswetenschapper Jeugdzorg Haarlem Aafke Pleket Slachtofferbeleid Ministerie van Justitie
Na het voorstellen van de genodigden waren er genoeg vragen voor deze mensen. Het ging o.a. over de grote verschillen in straffen in vaak vergelijkbare zaken, de ene keer veel, de andere keer veel minder straf. Er geen uniform beleid is, wat natuurlijk wel zou moeten. Wel of geen T.B.S. Ook Jeugdzorg werd behoorlijk onder vuur genomen over bezoekregelingen van kinderen die naar de gevangenis of T.B.S. inrichting moeten. Om daar hun vader die hun moeder of een andere dierbare heeft vermoord op te zoeken. De emoties liepen vaak hoog op. De informatie die moet worden gegeven over verlof van de gedetineerden, ook daaraan schort nog veel, het werkt gewoon niet goed. Al met al was er veel discussie en nu maar hopen dat er wat mee gedaan wordt. Om half vier was het afgelopen en werd er informeel nog nagepraat met de genodigden. Het vragenuurtje, je merkt dat op zo'n dag het fijn is dat lotgenoten hun vaak brandende vragen kunnen stellen. Dat de instanties horen wat er bij ons leeft en speelt. We willen de mensen van de verschillende instanties bedanken voor het aanwezig zijn op deze dag. Ook Wina, dank je wel voor het leiden van het gesprek.
Hans had een sleepboot geregeld om met lotgenoten die dat wilden een rondvaart te maken door de havens van IJmuiden. Daar was genoeg belangstelling voor. Voor de mensen die niet meegingen was er nog een gast aanwezig. Jaqueline Voskuil uit Emmeloord, zij heeft een tweetal boeken geschreven over de betekenis van dromen. Verschillende nabestaanden zijn met haar in gesprek gegaan over hun dromen van hun om het leven gebrachte dierbaren. Wat ik er van begrepen heb, heeft Jaqueline uit kunnen leggen wat hun dromen betekenden. Kan zij vaak uit dromen mooie dingen halen waar men mee verder kan. Om half zes kwam Hans weer terug met de bootreizigers, het was een hele belevenis, de stunts die de sleepboot kapitein uithaalde vielen in goede aarde en niet iedereen is helemaal droog terug gekomen. Om kwart voor zes stond er een heerlijk warm en koud buffet klaar. Na het eten nog even nakletsen met een kopje koffie en tegen half acht toog iederéén huiswaarts. We kunnen terug kijken op een mooie, warme dag. Janny, Jan en Hans
Ontvangen reacties:
Ik ben in IJmuiden aanwezig geweest op een bijeenkomst van de stichting Aandacht Doet Spreken (ADS), welke de belangen behartigt van naasten en nabestaanden van familieleden die door een ernstig misdrijf om het leven zijn gekomen of ernstig gewond zijn geraakt. Deze bijeenkomsten worden geregeld in het hele land gehouden en tijdens het zogenaamde vragenuur geven deskundigen uit de hulpverlening, politici en familieleden hun visie op de bestrijding van criminaliteit, hulpverlening en nazorg. Ook de middag werd weer duidelijk dat we sinds 2000 grote vooruitgang hebben geboekt met de aandacht voor slachtoffers, hun naasten en nabestaanden, maar dat we er nog niet zijn. Een schrijnend voorbeeld werd geschetst door een grootvader, wiens dochter was vermoord door haar man, en waarbij hij samen met zijn echtgenote de opvoeding van drie jonge kleinkinderen op zich had genomen en tot voor de dag van vandaag nog wordt gehinderd door hulpinstanties die hun aandacht veel te veel richten op de veroorzaker van dit leed en zijn zogenaamde vaderrechten. Er is in zo’n geval veel te weinig aandacht voor de zijde van hen die echt hulp nodig hebben en niet het leven van anderen hebben verwoest. Fred Teeven (2e kamerlid VVD)
Het was weer een fijne en
goed georganiseerde dag in IJmuiden. Opnieuw heb ik deze dag
ervaren als een warme deken voor mezelf en merk/zie ook hoe
belangrijk het is, om een luistert oor te zijn voor. Het
vragenuurtje was weer pittig, te meer omdat er 2 genodigden
waren van Jeugdzorg....en zij kregen het zwaar te verduren
en kwamen aardig in het nauw. Kennis gemaakt en gesproken
met een aantal nieuwe lotgenoten... zo triest allemaal, maar
ik hoop dat zij deze dag ook een fijn hebben ervaren. Alle
lof naar Janny, Hans en Jan. Na een heerlijk buffet eindigde
deze nuttige dag en gingen we met zeven personen in het ADS
busje (oke, half Martin, half ADS) huiswaarts. Het is heel
erg fijn en belangrijk dat het gevoel van 'samen'
de eensgezindheid bij ADS heel erg verbind. Zoals vaker
gebeurd, een bijeenkomst in aantocht, je belt of wordt
gebeld met de vraag ga jij ook? Ja .... rijdt je met ons
mee? Dan heb ik meestal Dave en Nathalie, die mij meenemen
en dan via via kom ik in Honselersdijk terecht en moeten we
overstappen in het door mij genoemde ADS busje (7
personen). Na enige kilometers horen wij onze
chauffeur altijd de opmerking plaatsen "Kippenhok". Maar,
dat hoort erbij. Als we dat niet horen, is er iets mis. ADS
is echt top!! Het werkt en het helpt.
Marcella
Heerlijk om weer bij elkaar te zijn! Alles was ook
weer goed geregeld, veel vragen kunnen stellen en
het voelt goed als er naar je geluisterd wordt.
Kortom het was weer oke! Een pluim voor de
organisatie, het doet zo goed om je verhaal kwijt te
kunnen, niemand anders dan lotgenoten weet wat je
voelt denkt en mist! Bedankt nogmaals en tot gauw
maar weer!
Dat deze bijeenkomsten broodnodig zijn was afgelopen
zaterdag weer duidelijk. Ik heb een zware dip achter
de rug en twijfelde eerst om te gaan. Door de
ervaring dat je na zo’n dag terug gaat met een
gevoel begrepen te worden en niet alleen te staan,
toch besloten om te gaan. Soms zijn er periodes dat
je nergens zin in hebt, je zo eenzaam voelt in je
verdriet, met niemand nog echt kunt praten over wat
je dagelijks nog bezig houd. Dan kom je binnen en
het is alsof je familie ontmoet, belangstelling voor
elkaar en warmte, alsof je na een lange koude winter
de zon op je lijf voelt. Het is fijn om lotgenoten
te spreken, je hoort van elkaar hoe het nu gaat,
want dat wisselt nogal eens. Je trekt iemand
erdoorheen en vaak geven ze jou net dat duwtje wat
je op dat moment nodig hebt. Ik vind het ook fijn
dat er altijd jongeren bij zijn. Wel schrijnend om
dan te horen tegen welke problemen de jongeren ook
aanlopen. Bijvoorbeeld dat kinderen naar de vader
moeten, de vader die je ander kind heeft vermoord en
de veroorzaker is van de zware handicap van het kind
waar het nu over gaat. Een kind hoort niet in de
gevangenis op bezoek te gaan en zeker niet bij een
moordenaar, ook al is hij de verwekker, het woord
‘vader’ moet je verdienen.
Vader worden is geen
kunst. Vader zijn is een gunst. Ik maakte
me zo boos, waar zijn ze mee bezig! Als je een baan
zoekt waarbij je met kinderen in aanraking komt moet
je een verklaring van goed gedrag overleggen! En
deze moordenaars dan? In mijn ogen lijkt het meer om
de daders te gaan, het zou beter voor hen zijn als
ze familie om zich heen hebben. Maar laten ze de
kinderen hierbuiten houden en volwassenen voor dat
karretje spannen, die kunnen zelf nadenken en een
keuze maken of ze dat willen. Al met al was het een
pittig vragenuurtje. Ik wil nog zeggen dat ik
bewondering heb voor de mensen van jeugdzorg en uit
de politiek en de casemanagers die hun op hun vrije
dag tijd maken om onze vragen en ergernissen te
beantwoorden. Het was een fijne dag, wij gingen met
een fijn gevoel naar huis, ik kan weer even verder
door de liefde en steun en aandacht van mijn
lotgenoten.
Mieke en Rini
Toen ik in november 2009 een mail naar Janny
stuurde met de vraag of ik iets over dromen mocht vertellen op de
lotgenotendag van de ADS was het antwoord direct ja. Ik vond en vind dit
heel bijzonder. Ik wil jullie, en met name Janny, hiervoor heel erg
bedanken. Het is ongelofelijk wat jullie moeten doormaken en ik heb daar een
diep respect voor. Dromen, iedereen doet het. Je weet je alleen de dromen
niet altijd te herinneren. Sommige dromen zijn regelrechte nachtmerries en
soms zit er een heel mooie tussen. De mooie herken je direct aan het witte
licht, de prachtige zon. Of een heel fijn contact met je overleden zoon of
dochter of moeder of zus. Hij of zij komt stralend binnen en omarmt je met
heel veel liefde. Dit zijn heel fijne dromen die je graag koestert. Deze
dromen zijn, zoals gezegd, heel herkenbaar. De dromen die niet zo herkenbaar
zijn en waar ook een dierbare overledene in voorkomt kunnen als heel naar
worden ervaren. Alleen, ik zou zo graag willen vertellen dat wanneer je
droomt over je overleden kind die bijvoorbeeld schreeuwt vanuit zijn graf
dat hij het zo koud heeft dit betekent dat ú het leven als kil en koud
ervaart. Het heeft níets en dan ook helemaal niets met de overledene te
maken. Wanneer uw overleden broer in uw droom roept dat hij niet weet waar
hij is wil dit zeggen dat ú verward bent en dat u zich misschien wel eens
vaker dan één keer afvraagt hoe u uit het allervreselijkste dal van de rouw
komt. Ik heb op de ADS - dag met een paar mensen mogen praten over hun
dromen en ik hoop met heel mijn hart dat ze met een goed gevoel naar huis
zijn gegaan. Ik wil iedereen bedanken voor de moeilijke maar ook heel fijne
dag.
|