14 -15  juli 2007 - weekend Wilhelminaoord

Na een vijfde boottocht voor nabestaanden van slachtoffers ernstige geweldsmisdrijven, een vierde lotgenotenweekend Wilhelminaoord in Drenthe. Een weekend, of voor sommigen een dagje, dat net zoals de boottocht een onmisbaar samenkomen is geworden. Helaas, door de vele geweldsmisdrijven, bijeenkomsten die steeds drukker worden bezocht. Ook door lotgenoten die het bestaan van, en een weg naar, ADS hebben gevonden. Gezien de grote belangstelling van lotgenoten voor dit soort weekenden zijn wij genoodzaakt naar mogelijkheden te zoeken om twee keer per jaar een weekend te realiseren.

Ook dit jaar was het maximum aantal overnachtingen al in vroeg stadium bereikt. Waardoor een aantal lotgenoten niet hebben kunnen deelnemen of maar een dag hebben kunnen komen. Wij beloven niets, maar gaan ons best doen om een tweede weekend mogelijk te maken.

Zaterdag 14 juli hebben 92 lotgenoten een ontspannen, nuttige dag met mooi weer en een gezellige BBQ beleefd op het fantastische complex in een prachtige omgeving.

Na eerst een kinder en senioren bingo binnen volgde een lange zomerse avond in de buitenlucht met veel gesprekken en hebben 71 personen overnacht in het buitencentrum.

Zondag 15 juli, na een warme nacht en een ontbijt moest er worden aangetreden voor verschillende sport en spel activiteiten gevolgd door een uitgebreide brunch.

Na de brunch het tweede deel van de sport en spel activiteiten, en het weer inpakken van bagage.

Als een grote familie werd er aangepakt in opruimen en schoonmaak van het complex, een laatste consumptie en een afscheid.

 

Voor de organisatie en de vrijwilligers is het een geslaagd weekend geweest, wij hopen dat alle aanwezigen hetzelfde gevoel hebben als wij. Een verslagreactie van de lotgenoten zien wij graag tegemoet om toe te voegen op deze webpagina.

 

Reacties:

Het weekend Wilhelminaoord heeft ons erg goed gedaan. Voor ons zit er een vakantie niet in en door het weekend waren we er toch even tussenuit. Toen we thuiskwamen hadden we dan ook een klein beetje 'terug van vakantie'-gevoel. Doordat het een weekend was hebben we veel meer mensen kunnen leren kennen als op de boot. Dat is nu prettiger als we bellen of mailen. We weten nu wie er bij een naam hoort.

En natuurlijk het feit dat we vrijuit kunnen praten over onze kleintjes doet ons vooral goed. Wetend dat degene waar je mee praat wéét waar je het over hebt. In combinatie met ontspanning, plezier, een mooie omgeving en gewoon lekker lachen. ADS is echt een gouden vondst. Want in de 'gewone' wereld mag je na een jaar niet meer over je verdriet praten. En als je een keer lacht denkt iedereen:"OK, hij/zij lacht. Dus het gaat weer goed met hem/haar."  Terwijl dat zeker niet zo is. Lotgenoten wéten dat.

Wij kunnen met bijna niemand over 'onze kleintjes' praten. Tijdens het weekend kon en mocht dat wel. Dat helpt ons bij de verwerking.En misschien klinkt het vreemd maar het horen van andermans verhalen geeft ook nog het gevoel van: 'Ik ben niet alleen'. Kortom het weekend in Wilhelminaoord voelde goed,veilig en vertrouwd.

Harrie en Mini van der Meijden

 

Wilhelminaoord juli 2007

Elk verhaal staat in feite op zich,maar bizar is het allemaal wel. Van moorden in de relationele sfeer tot zinloos geweld en van het gewoon iemand even neerknallen tot een duw van een berg af. En dan die aspecten van het niet vinden van de dader tot het feit dat je ook nog een rechtsgang  wordt onthouden, omdat de dader zichzelf  nog even een kogel door zijn hersens jaagt. Het is eigenlijk allemaal te veel om op te noemen. Ook niet te benoemen wat het als mens met je doet als je dat allemaal zo hoort en toch….Je gaat naar een bijeenkomst waar je mensen gaat treffen die allemaal door geweld een dierbare hebben verloren. Nabestaanden van geweldsslachtoffers heet dat zo mooi… Het verdriet en het gemis is  zo intens. Nauwelijks te beschrijven voor een buitenstaander en daarom juist is het contact met mensen die hetzelfde hebben meegemaakt als jij zo belangrijk. Je voelt elkaar meteen aan. Je praat in feite zonder woorden en als er tussen de bedrijven door een discussie op gang wordt gezet is daar meteen dat gevoel van machteloosheid, van kwaadheid en vooral van opstandigheid en verbittering. Je voelt dat je met je verdriet niet alleen staat in deze wereld. Ook wraakgedachten ontwaren we. Die hopeloosheid is zo te begrijpen. Opvallend is ook dat het uitwisselen van ervaringen je zo helpt om van je verdriet de scherpe kantjes af te halen. Neen, praat me niet over het misdrijf een plaatsje geven, je moet het afsluiten enz , enz .  Allemaal gezwets in de ruimte van mensen uit die “ buitenwereld” . Dit verlies is niet te verwerken…en kun je geen plaatsje geven. Tijdens zo’n bijeenkomst heb je steun aan elkaar. Je hebt afleiding en onder het genot van een drankje zie ze af en toe wat blijmoedigheid ontstaan. Even onwillekeurig verlost van die zware ballast. Van dat intense verdriet dat je je leven lang zult moeten meedragen….Wat me vooral aangreep bij het weekeinde in Wilhelminaoord waren de situaties waarbij het me duidelijk werd dat je niet alleen als ouder je kind door een misdrijf kunt verliezen, maar dat je kleinkinderen ook hun moeder hebben verloren en dat hun bloedeigen vader daar dan voor verantwoordelijk is…..Wat een ellende…Ja, je bent lotgenoten daar bij elkaar in Drente. Wat een verschrikkelijk woord is het eigenlijk. Lotgenoten waarbij het in gesprekken duidelijk wordt dat bij de een de politie en openbaar ministerie een grote pluim krijgen en weer in een ander geval een dikke onvoldoende. In sommige gevallen is zelfs de dader nog niet getraceerd…In alle wederzijdse begrip  steun je elkaar en toon je nadrukkelijk begrip. Je huilt en je lacht met elkaar en dat gegeven is volgens mij ook het doel van Wilhelminaoord. Verbittering viel er ook in veel gevallen te constateren hoe je omgeving omgaat met het drama dat je is overkomen. Je verliest mensen en vrienden bleken geen vrienden te zijn. De emmer “ drek”  ook die je soms door de media nog over je heen krijgt gegooid als ze je vermoorde kind nog eens gaan criminaliseren. Samen zijn we sterker tegen het intense verdriet dat ons allemaal is aangedaan en niet op de laatste plaats…je krijgt nieuwe vrienden. Vrienden die echt zijn!! Dank dat ik dit heb mogen meemaken en dank ook voor  zowel de voorbereiders als de uitvoerders van dit geslaagde weekeinde!!

Cees en Ria van Rooij

 

Wat hebben we weer een heerlijk weekend gehad in Wilhelminaoord.

Ik was er echt aan toe, heb pas een sterfgeval achter de rug van mijn zwager en aangezien je er weinig bij kunt hebben in onze situatie was het fijn om met lotgenoten samen te zijn.
Even je masker af en praten over allerlei dingen en gezellig samen zijn. Dit weekend hebben we gelachen, gehuild en samen gepraat. Hier zijn mensen die je verhaal willen aanhoren, waar het in het dagelijkse leven nogal eens aan schort, want mensen kunnen er toch maar moeilijk mee omgaan en je moet het toch kwijt.
Ook de kinderen hebben genoten, er worden ook voor hun dingen georganiseerd, ze horen er ook hier bij.
Onze kleinzoon Moreno vraagt het hele jaar wanneer we weer naar Wilhelminaoord gaan, hij voelt ook aan waarom we hier zijn en leert zo met zijn verdriet omgaan, dat je naast verdriet ook gezelligheid mag ondervinden en dat je daarnaast ook verdriet mag hebben.
Het drama wat hem is aangedaan en waarmee hij door het leven moet is iets waarmee hij mee om moet leren gaan, onze kinderen zijn de toekomst en hier worden ze met liefde opgevangen, ook voor hen is er aandacht. Hier zijn andere kinderen die hun moeder op dezelfde laffe manier hebben verloren, als deze kinderen zulke weekenden niet zouden hebben kunnen ze zich wel eens heel eenzaam gaan voelen, want op school komen ze geen kinderen tegen die zoiets hebben meegemaakt.
Zondagochtend zat Moreno in het stiltecentrum, alleen op een bankje naar zijn Mama te kijken en hij had traantjes in zijn ogen, ‘wat gaat er in je om’ vroeg ik me af, we hebben zo even samen met de armen om elkaar heen gezeten.
We hebben grote bewondering voor iedereen die zulke weekenden mogelijk maakt en ook voor de jonge mensen die alles verzorgen, het ontbijt, de BBQ, de brunch, koffie thee en limonade en niet te vergeten alle voorbereidingen.
Ook de spelleider die met de kinderen de speurtocht deed en stoeide in de badjes, heerlijk om te zien.
We kijken weer uit naar het weekend in Wilhelminaoord volgend jaar, er is een beetje warmte in ons hart gekomen door al die lieve lotgenoten die begrijpen wat er in je omgaat als je zoiets ernstigs overkomen is. Dankjewel aan alle vrijwilligers en lotgenoten.

Liefs van Mieke, Rini en Moreno