Mieke:

Meer duidelijkheid in wet en rechtspraak.

Uit onderzoek blijkt dat plegers van geweld en gewelddadige zedenmisdrijven eerder betrokken waren bij dezelfde delicten.

Aan deze daders dient de maximum straf te worden geëist en uitgesproken.

Ik lees in Uw brief dat er tegenwoordig bij het TBS verlofbeleid een uitgebreide risicoanalyse plaatsvindt en men deze voorlegt aan het ministerie, alwaar er nog eens naar word gekeken.

Hoe gaat deze risicoanalyse in zijn werk en hoe kan het dan dat er in ons geval de dader in 4 maanden tijd is overgestapt naar begeleid verlof, onbegeleid verlof en hij op een resocialisatieafdeling is geplaatst.

Dit terwijl hij in 2001 3 maal is onderzocht en de kans op herhaling groot werd geacht en daarom is gesteld dat een langdurige behandeling noodzakelijk is.
 

Anneke:

Meer duidelijkheid in wet en rechtspraak.

Waarom bij overeenkomende/ soort gelijke zeden/geweldsmisdrijven de ene pleger TBS en de andere alleen gevangenisstraf?

Voor slachtoffers en nabestaanden van slachtoffers zeer onbegrijpelijk en onaanvaardbaar dat de ene geweldpleger ontoerekeningvatbaar wordt verklaart en de andere toerekeningsvatbaar.

Voor slachtoffers en nabestaanden van slachtoffers zeer onbegrijpelijk en onaanvaardbaar dat de ene geweldpleger een lagere straf krijgt opgelegd voor een gelijk misdrijf dan de andere.
Temeer omdat er vanaf het moment rechtszittingen alleen nog maar gekeken wordt naar achtergronden en positie van daders en geen rekening houdt met slachtoffers/nabestaanden die toen (moment van misdrijf), dan en later nog veel nare gevolgen ondervinden van misdrijf en dader(s) die weer vrijkomen.

In de wetswijziging: van, automatisch vervroegde invrijheidstelling naar, voorwaardelijke invrijheidstelling zullen ook redelijke voorwaarden die slachtoffer/nabestaanden opgesteld dienen te worden. Hierbij denken wij dan zeker aan verboden gebieden en contact verbod voor de voorwaardelijk in vrijheidgestelden.

Piet:

Meer duidelijkheid in wet en slachtoffer(hulp)beleid.

Wij zullen niet ontkennen dat er al verschillende vooruitgangen ten bate van het slachtoffer en de nabestaanden zijn geboekt. Hier moet ik welaan toevoegen, dat de verbeteringen zoals:

Het spreekrecht,

Ondersteuning vanuit Justitie voor lotgenoten bijeenkomsten

Het TBS Informatie loket,

Betere informatie voor en tijdens rechtzittingen

Tot stand zijn gekomen door vastberaden lotgenoten die dat met veel zorg en grote inspanning hebben gedaan en nog steeds doen.

Dit is een omgekeerde wereld,

Slachtoffers/nabestaanden moeten zichzelf en andere Slachtoffers/nabestaanden helpen.

Terwijl de wet wel volop voorziet in daderhulp, begeleiding, zorg en bemiddeling.

Dit moet veranderen.

Wat Martin al zei: Inspraak van slachtoffers/nabestaanden bij besluit van voorwaardelijke

invrijheidstelling van dader(s) waardoor men slachtoffer/nabestaande is geworden,

is er een van.

Volledige dader informatie,

Dit houdt in dat slachtoffers/nabestaanden te allen tijde moeten worden ingelicht  

Over de locatie waar de dader verblijft.

Ontwikkelingen tijdens de hechtenis van de dader;

Zoals verlenging TBS,

Verlof met datum en tijd,

Voorlopige in vrijheidstelling enz.

Allemaal zaken en kleine moeite’s die niet veel geld hoeven te kosten.

Zoals Joost al zei: Slachtoffers/Nabestaanden behoren ook een hoofdrol te krijgen in

Het gehele proces van begeleiding, zorg en bemiddeling. 

Wina:

Meer duidelijkheid in wet en slachtoffer(hulp)beleid.

Er zijn ook nog andere belangrijke zaken, zoals geleden schade en de onherstelbare schade waar nabestaanden nog steeds onder lijden.

Wij weten intussen ook dat deze schade bij iedereen verschillend is, maar de schade is er.

Schade, waarover nabestaanden niet kunnen of durven te praten en waarmee zij niet naar buiten treden. Denk aan ontwrichting van familiebanden, psychische stoornissen, concentratieproblemen, slecht functioneren, stoppen met werken, de daarmee gepaard gaande financiële problemen, sociaal isolement en ga zo maar door. Gelukkig is er de Stichting Aandacht Doet Spreken, waarbij lotgenoten met elkaar over hun eigen situatie kunnen praten.

Wij, als nabestaanden en afgevaardigden van vele andere, willen en durven voor onszelf en onze lotgenoten op te komen en dit gevoelige punt op tafel te leggen.

Het bedrag dat na een aanvraag, door het Schadefonds Geweldsmisdrijven wordt vergoed, weegt bij lange na niet op tegen de onherstelbare schade die wij geleden hebben en waar wij nog dagelijks onder lijden.

Reden, waarom wij vragen om in de Wet vast te leggen dat elke nabestaande* van een geweldsslachtoffer een vast bedrag aan schadevergoeding krijgt en de Overheid (Justitie) het totale bedrag vervolgens op de dader verhaalt. 

* Door de wet erkende partner, kinderen, ouders, broers en zussen. Uitgesloten zijn familieleden die medeplichtig of verantwoordelijk zijn voor de dood van het slachtoffer.

Martin:

Steun vanuit politiek voor extra Slachtofferhulp nabestaanden

Tot slot ons laatste punt: wij kunnen aantonen dat de lotgenotencontacten een therapeutische bijdrage leveren voor nabestaanden van slachtoffers ernstige geweldsmisdrijven. Sinds januari 2003 organiseren wij zowel regiobijeenkomsten als landelijke bijeenkomsten die steeds drukker worden bezocht. Een teken dat de behoefte daaraan groot is. Zeker de ontspannen bijeenkomsten zoals de jaarlijkse boottocht waar lotgenoten vanuit het hele land naar toe komen, het weekend Wilhelminaoord die al vele gezinnen een stapje verder hebben geholpen. Dit soort activiteiten worden georganiseerd door lotgenoten met behulp van sponsors en sinds 2006 met hulp van een geringe subsidie van Justitie. Dit jaar hebben wij deze activiteiten een noemer gegeven: Slachtoffers helpen Slachtoffers.

Om dit project in stand te houden en te kunnen voortzetten hebben wij zeker de ondersteuning vanuit politiek nodig. Heel graag willen wij van u vernemen of de politiek hier achter kan staan. Zo ja, willen wij hier heel graag met de hele commissie over spreken en uitleg geven.