|
De tweede landelijke "Dag Herdenken Geweldslachtoffers " gehouden in Enschede zaterdag 22 september 2007
In het
volkspark kwamen 158 nabestaanden en vrienden van
geweldslachtoffers, een aantal genodigden en belangstellenden
bijeen. In het volkspark aangekomen, stelde men zich op in een grote cirkel met het lint in de hand, rondom het podium.
Na een aantal
toespraken, voordrachten en optredens werd om 14.38 uur twee
minuten stilte in acht genomen. Na de onthulling van het monument, een gravure (Geweld eindigt waar Respect begint) in een zwerfkei, werden 1000 ballonnen opgelaten. Na dit officiële deel waren er nog verschillende sprekers en artiesten met hun optredens te beluisteren in het Volkspark.
REACTIES; Op 22 september ,de dag van herdenken en samenzijn , gingen we mee naar Enschede . Piet en Luus van Rijt (opa en oma van Nicky Verstappen ) vroegen of we meegingen . Berthie ,(Nicky's moeder) en enkele kennissen gingen ook mee . We wisten niet ,wat ons te wachten stond ,maar we wisten wel ,dat het niet niks was . Voor velen 'n trieste dag .We weten ,wat 't is om 'n dierbare te moeten missen(zoontje Berend )niet door geweld ,maar door 'n ziekte ,maar het gemis is even groot . In Enschede aangekomen kregen we koffie met cake ,lekker na zo'n lange rit ,daarna werden we welkom geheten. Ook werd er 'n mooie brief van de familie Verstappen voorgelezen door Christa Jongkind en een van pastoor van Lier uit Heibloem . Na de lunch ,om ongeveer 1 uur gingen we naar buiten ,daar keken we onze ogen uit ,'n lint lag uitgespreid op de grond met vele namen van slachtoffers van geweld . We kregen ieder een roos en gingen de naam van Nicky Verstappen zoeken en velen hun dierbaren ,dan schiet je toch vol , zo triest en toch (mooi ). In het volkspark aangekomen , zie je ,hoe lang dat lint is dat door honderden mensen werd gedragen ,erg indrukwekkend . Heel belangrijk is ,dat vele mensen hun verhaal kwijt kunnen ,dit hebben we gezien en gehoord en er wordt geluisterd .Dit geeft wel veel kracht aan familie en nabestaanden . De zwerfsteen werd onthuld ,en vele ballonnen met vlinders er op werden opgelaten voor alle dierbaren .De zon kwam nog even door ,mooi toch !!!! Ongeveer 4 uur was er koud en warm buffet ,buitengewoon goed verzorgd , daarna de afsluiting van de dag . Moe ,maar voldaan gingen we naar de bus . Heel veel dank ,voor deze mooie herdenkingsdag . Verder ,de organisatie ,sponsors en Enschede, bedankt en heel veel sterkte voor alle nabestaanden en hun familie . Diny en Joop Bronstein -van Rijt uit Deurne
Lieve mensen
De dag van 22
september heeft mij erg aangegrepen stiekem heb ik zelf tranen
gehuild.
Temeer omdat ik
Nicky hebt gekend en een schat van een jongen vond, op deze
bijeenkomst zag ik hem weer voor me met onze kleinkinderen in de
Heibloem weer naar school rennen. De tocht met het lint vond ik heel
erg emotioneel vooral de vele ouders en Opa’s en Oma’s die toch
ieder voor zich aan hun liefste dachten. De sprekers konden hun
tranen niet bedwingen ( ik ook niet ) Helaas vond ik jammer dat ik
en vele met mij de liedjes niet konden verstaan, het zo beter zijn
geweest in het Nederlands. Verder was het een zeer goede verzorgde
dag.
Groetjes
Annemie Briels.
Deze dag is met een goede opvulling en erg geslaagd geweest voor de nabestaanden. De mensen die spraken waren erg divers en hadden allemaal iets toe te voegen aan ons bestaan. De gene die het had geregeld in Enschede heeft voor mij dan ook een pluim verdiend Een goede dag, hoe krom dat ook moge klinken, want het is een dag om te gedenken aan hen die er niet meer zijn door toedoen van anderen. Ja, toch een fijnedag geweest om hen weer eens terug te zien die net als jezelf, gedenkt. Aafke Pleket en de heer Victor Jammers van Justitie zijn is het grootste deel van de dag bij ons geweest. Aafke heeft het ervaren als een zware maar toch mooie dag. Er is bij mij een persoon zo bij gebleven en dat is de jongenman die het gedicht voor zijn moeder heeft gemaakt en zoals hij aangaf voor alle moeders. Deze jongen heeft een snaar geraakt in mijn wezen als mens. Dan onze Harrie hij heeft het nu dubbel zo moeilijk daar zijn vrouw ziek is en niet aanwezig kon zijn. En dan is het nog mijn dank aan de jongeren die er waren want het is goed om te zien dat zij er waren. De jongens die altijd meekomen petje af hoor want voor jullie is het herdenken van een goede vriend en het steunen van hun familie. Dennis en Bert dank voor jullie altijd aanwezigheid en steun. Ja, een dag die je niet zo gauw vergeet maar bovenal steeds moet terug keren. En hopelijk komen er dan ook meer mensen die er niet mee te maken hebben, maar zo tegen geweld zijn, dat ze dit willen ondersteunen met ons nabestaande.
Ja een fijne dag hoe krom dan ook.
Hoe kan je denken, als alles om je heen vergaat. Hoe kan je lachen, als je niet het gevoel hebt te lachen. Hoe kan je delen, als je niets meer hebt te delen. Hoe kan je huilen, als al je tranen op zijn. Hoe kan je lopen, als je het gevoel hebt geen benen te hebben. Hoe kan je handelen, als je geen gevoel meer hebt om te handelen. Hoe kan je doen, als je gevoel zegt er is niets meer. Er is niets meer om te doen.
Mezelf.
Ik ben iets kwijt ik raak zo moedeloos Ik ben iets zoek ik wordt zo moe Ik kan het niet vinden maar al dat zoeken In geen ene hoek waar leid dat toe
Ik loop verloren nu heb ik het gevonden Ik loop zoek nu weet ik het weer Waar kan ik het vinden ik was niet mezelf Niet in de hoek en dat doet zo`n zeer. Anneke Ruitenbach - Heins
We
gingen met de bus mee , naar de herdenkingsdag in Enschede .
Eerst werden bekende
mensen begroet ,hen weer te zien ,deed ons goed ,
De officiele opening
volgde daarop ,met sprekers en gedichten voordragen
Daarna volgde er een
lunch ,goed voor onze hongerige magen .
Na de lunch ,opstellen
met het lint ,wat iedereen indrukwekkend vindt .
Vele ,vele namen droegen
we mee ,door de straten van Enschede .
Aangekomen in het
volkspark aldaar stonden we in een kring bij elkaar .
Iemand kwam ons zeggen
: het lint en de rozen op de grond te leggen .
We sloten toen bij
iedereen aan en gingen om de zwerfkei staan .
Die werd ,na een tijdje
geduld ,door twee zussen van Frank Storm onthuld .
Een hele grote simpele
steen en alle mensen er omheen .
En op de steen de mooie
woorden ,die wij al zo dikwijls hoorden ,
GEWELD EINDIGT WAAR RESPEKT BEGINT ,OOK
VOOR MIJ .
en ieder mensenkind .
Daarna kwamen weer
sprekers en mensen met gedichten voor de microfoon ,
Namens pastoor v. Lier
sprak Christa Jongkind prachtige woorden ,zo gewoon .
Het maakte indruk op
iedereen ,als je rond keek ,zag je dat meteen .
ook Mieke had 'n
gedichtje klaar ,en wat ze zei ,was o zo waar !
Lotgenoten , bij elkaar
met zo velen ,verdriet en onmacht ,samen delen .
Zo ging de dag langzaam
voorbij ,en iedereen was dan ook blij,
dat het tijd was voor
het buffet , dat voor ons was klaar gezet ,
En na het warme ,
lekkere eten hebben we nog buiten gezeten .
Er was een groep ''PROFILE''
met zang ,toen duurde het niet meer zo lang
dat de bussen gingen
vertrekken en ons terugbracht naar de opstapplekken
Waar wij moe ,maar zeer
voldaan ,met de auto naar huis zijn gegaan .
Fijn ,dat we dit mee
mochten maken ,HET ZIJN UW EN ONZE ZAKEN ,
want voor ons en
iedereen geldt :WIJ WILLEN EEN WERELD ZONDER GEWELD !!
Laat ons respect hebben
voor iedereen,dan wordt alles mooier om ons heen .
Zo dat er voor ons
nageslacht ,een geweldloze wereld wacht .
Luus van Rijt- Geuijen.
Oma van NICKY VERSTAPPEN.
Vooraf heel veel dank aan allen die deze bijzondere dag mogelijk hebben gemaakt.
Wanda, Jacqueline, haar vriend Dennis en ik hebben ons er een heel lang weekend voor vrijgemaakt. Compleet met een hotel in de bossen van Boekelo. Met de fiets gingen we van het hotel naar de Boei aan de Spinnerstraat in Enschede, waar we nog nooit waren geweest. Wij wilden deze herdenkingsdag echt beleven. Niet alleen om ruimte te geven aan ons eigen verdriet, maar ook tijd hebben voor het contact met anderen die zo'n immens verdriet met zich meedragen. Samengekomen in de Boei, keken we even rond wie we, tussen de inmiddels vertrouwde gezichten, ook nog van de Boottocht kenden. Even dacht ik dat ik er een soort 'thuisgevoel' in vond. We luisterden naar verschillende toespraken in de aula van de school. Nieuwe mensen leerden we kennen, waaronder hen die nog maar kort geleden met de verwerking van hun verdriet zijn begonnen, zoals wij zelf. Toch voelde het al als een hechte club.
Dan de optocht met het lint. Het ontdekken van de naam van je kind/zus, zo groot geschreven op zo'n groot wit lang doek, tussen zoveel namen; heel emotioneel. Is dat echt? Is dit werkelijkheid? Zit Nadine niet gewoon thuis en zijn wij hier om aan een soort toneelstuk mee te doen? We gaven ons verdriet de ruimte en voelden het mee met anderen. Veel foto's heb ik gemaakt, dat doe ik steeds sinds de dood van Nadine omdat ik er, toen ze nog leefde, voor mijn gevoel te weinig gemaakt heb. De aankomst bij het Volkspark, in een kring staan, luisteren naar toespraken, de een nog mooier dan de ander. Ook de gedichten en de muziek waren mooi. Gelukkig was het ook nog prachtig weer.
Tussendoor heerlijk gegeten en weer naar het podium. Terecht worden Jos, Martin en Irene en anderen door Alex in het zonnetje gezet. Zij hebben voor heel veel mensen heel veel mogelijk gemaakt. Hopen maar dat al hun moeite bijdraagt aan een samenleving die vaker inziet dat geweld letterlijk de 'achterdeur uit is'. In ieder geval hebben wij het gevoel dat door hun inspanningen het leed dat ons is overkomen op zo'n dag een klein beetje dragelijker is, en, wat ADS betreft, al was het maar om het spreekrecht waar we op 16 augustus in de rechtbank van Amsterdam ten volle gebruik hebben gemaakt. zie www.nadinefoundation.nl onder het kopje 'Vrouwe Justitia'.
Het is teveel om al het goeds dat we zaterdag hebben gedeeld, hier te beschrijven. We kijken er met een heel goed gevoel op terug en kijken uit naar een volgende ontmoeting met lotgenoten. Met warme groet, namens Wanda, Jacqueline en Dennis, Jacques Beemsterboer
Wij waren al op vrijdagmiddag in Enschede en verbleven daar in hotel Rodenbach dat naast het Volkspark is gelegen. Toen we 's avonds aan het diner zaten zagen we de bus van Alex het terrein op rijden, hij vroeg ons om die avond te helpen met het klaar maken van het kunstwerk.
Toen iedereen er was luisterden we naar enkele toespraken en na een lunch gingen we met het lint lopen naar het Volkspark, het is iedere keer weer even slikken om de naam van je kind hierop te zien staan, maar toch is het heel respectvol om dit lint te dragen.
Want hoe diep de pijn zit is voor mensen in je omgeving niet te voelen, gelukkig voor hun..maar in het dagelijks leven voel je je daardoor vaak zo vervreemd alsof je op een eiland zit. Mensen gaan zich afzonderen omdat ze nergens nog kunnen praten over hun gevoelens, daarom zijn deze dagen zo broodnodig. Na een heerlijk buffet werd door de muzikanten het nummer Stand by me gezongen, er werd afscheid genomen en de bussen reden huiswaarts. Wij bleven tot zondag in Enschede en hoewel er op de zaterdag jammer genoeg weinig mensen uit Enschede waren was er op zondag veel belangstelling voor het monument.
.
22 september
2007 Mijn naam is
Ik mocht van Nathalie de ervaring van mij, van vandaag op papier zetten .wat zij dan ook op haar website wilde plaatsen. Ik vond het een indrukwekkende dag, deze begon vanmorgen om 8.00 uur. De wekker ging af, en vervolgens gingen wij ons voorbereiden op een lange reis naar Enschede. Ik merkte dat Nathalie niet haar zelf was, en dat is ook wel te begrijpen na alles wat zij mee heeft gemaakt en nog steeds meemaakt. Dit weet ik omdat zij mij verteld heeft dat dit een belangrijke dag is met vooral het herdenken van Sylvia. Gewoon een keer een hele dag bezig zijn met rouwen, dat komt in haar leven op dit moment niet veel voor vandaar ik er ook achterstond om dit een keer bewust mee te maken met haar en alle andere nabestaande.
Vervolgens zijn wij op eigen gelegenheid gaan reizen naar Enschede, ik had van Nathalie begrepen dat er ook bussen geregeld waren; maar daar ik niet wist hoe Nathalie erop ging reageren voor de eerste keer; heb ik zelf besloten om met de auto te gaan. Daar aangekomen merkte ik al gauw dat we in een grote warme familie terecht gekomen waren. We werden warm onthaald en dat doet je toch goed als je niemand kent. Nathalie kon al een paar mensen van ADS, ik daarin tegen heb Martin 1 keer voor de deur bij ons gezien.
Op het moment van het uitrollen van het lint met daarop de namen van de slachtoffers kwamen er bij mij een hoop emoties los; en niet alleen bij mij zoals ik om mij heen ervaart. Vreselijk om zoveel namen te zien, die niet meer een rol in onze samenleving mogen spelen door mensen die we eigenlijk geen mensen mogen noemen.
Wij moesten even zoeken naar de persoon die ons dierbaar is, die geschreven stond op het lint…..dit duurde wel even… want het waren er nogal wat! Hierna hebben wij een stille tocht gehouden naar het volkspark, dit was ongeveer 20 minuten lopen en voelde bij elke stap die ik zette ontzettend veel respect voor al die mensen die daar mee liepen met het lint dragend onder hun arm…..( hun dochter, zoon, broer, zus, vriend/in, kennis, grootouders en stiefgrootouders) het maakte niet uit… alles was van de partij…
Aangekomen in het volkspark liepen wij langs een fontein, die deed mij op dat moment aan al het verdriet van deze mensen denken…De fontein begon laag met water spuiten en op het moment dat wij voorbij liepen kwamen er hoge stralen water naar boven. Wat mij heel veel deed was dat alle mensen in een kring gingen staan met het lint van de slachtoffers in hun handen.
Vervolgens werden er een aantal toespraken gehouden en werd er emotioneel gezongen. Ik vond alle toespraken pakkend, waarvan 2 mij er diep raakte. De toespraak van Harrie van der Meijden ( opa van Romy en Daniël ) dit ging over dat hij dankbaar was voor de helpende hand die wij als naasten van de nabestaanden uitreiken… dit ging dus ook een beetje over mijzelf.. dat had ik niet verwacht! Prachtig, nathalie is mij ook wel dankbaar maar dat verwacht ik niet van haar… ik vind het vanzelfsprekend als je heel veel van iemand houd. Zij zelf kan het niet uitspreken, maar ik weet wel beter. Daarnaast vond ik het gedicht van Jeffry Ulrich heel erg mooi, ik zag namelijk dat hij dit even op de rug van zijn moeder (als ondersteuning) schreef.
Hierna was het tijd voor het buffet, hier heb ik de broer van Alan Roos leren kennen met zijn goede vriend Dennis. We hebben gepraat over de hele toestand en met name over dat je er als partner voor elkaar moet zijn. Het klikte goed en ik zag een hoop herkenning op het gebied van de gevoelens van Nathalie.
Als afsluiting van deze mooie/bijzondere en helaas trieste dag, werd er nog muziek gespeeld, tijdens het spelen van de muziek heb ik nog een aantal mensen leren kennen waaronder Hans Windhorst en Harrie van der Meijden die zo mooi gesproken had. Nog even voor wij weg gingen kwamen er een aantal hete luchtballonnen over, dit was pure toeval maar wel een mooie afsluiting. Ik hoop voor de nabestaande maar ook voor de helpende hand zoals Harrie dit zei; dat dit soort dagen, wij weer met zijn allen bij elkaar zullen zijn en niet alleen.
Veel sterkte voor iedereen…. Dave.
|
