Vrijdagavond 8 september werd het gelegenheids monument door Piet, Luus, Martin en Irene geplaatst en opgebouwd. RTL4 was op dat moment ook in Heibloem en maakte hier een paar opnamen.
Zaterdagochtend vroeg was Berthie, Peet, Femke, Piet en Luus samen veel familie en vrienden al aanwezig in de Klokkenstoel voor de voorbereiding en het ontvangst van ongeveer 164 gasten. Verderop in de Peel was Els, de zus van Berthie, al volop bezig met haar mensen, vrijwilligers, met voorbereiden van lunch en buffet. SBS6 en L1 waren deze dag aanwezig voor opnamen.

Precies 11.00 uur kwamen de 2 bussen, 1 uit het noorden en 1 uit het westen de Pater van Donstraat inrijden. Na het uitstappen en de benen strekken plaatsten de familieleden vooraf foto’s van hun dierbaren bij een ingericht monument in de Isidoruskerk. Vervolgens was er een samenzijn in gemeenschaphuis de ‘Klokkenstoel’ waar de ouders en grootouders van de in 1998 vermoorde Nicky Verstappen, de lotgenoten ontvingen. Enkele personen, waaronder een geëmotioneerde Piet van Rijt, opa van Nicky, hielden hier een korte toespraak, 

Aan deze 1^e “Dag van Samenzijn en Herdenken slachtoffers geweldsmisdrijven” is voor de initiatiefnemers veel vooraf gegaan.
In september 2000 voor het eerst een Dag Tegen Geweld in Den Haag bijwonen, die daar werd omgedoopt door burgermeester Deetman en Anja Krassenburg tot een Dag Voor Respect.
Wij stonden daar, een Ceremonie met vlaggen “de vlag Tegen Geweld werd gestreken en de vlag Voor respect” werd gehesen.
Een initiatief waar vele van ons het achteraf niet helemaal mee eens waren.
In september 2001 waren wij en waarschijnlijk vele van u aanwezig in Leeuwarden op de Dag Tegen Geweld met in het dagprogramma de onthulling van een monument voor Daniël van de Meulen.
In september 2002 liepen wij en waarschijnlijk vele van u mee in de vreedzame demonstratie tegen geweld in Den Haag of was uw erbij in Groningen op de Dag Tegen Geweld.
In september 2003 waren wij en waarschijnlijk vele van u aanwezig in Ruinen op de Dag Tegen Geweld.
In september 2004 waren wij en waarschijnlijk vele van u aanwezig in Zwaagwesteinde op de Dag Tegen Geweld met in het dagprogramma de onthulling van een monument voor Marianne Vaatstra.
In september 2005 is er geen Dag Tegen Geweld georganiseerd, ondanks een gezamenlijke bijeenkomst en bespreking in begin 2005 van ADS, VOVK en VVRS met betrekking tot het organiseren van een Dag Tegen Geweld.
Tot het samen organiseren is het niet gekomen, maar waar wij het met z’n allen wel over eens waren is het gegeven dat er op een dag tegen geweld eigenlijk alleen maar lotgenoten en direct betrokkenen en slechts een enkele buitenstaander, sympathisant aanwezig zijn.
Na inzage van alle info en nodige organisatie gegevens van eerdere Dagen Tegen Geweld hebben wij ook gekozen om in de komende jaren op alle dagen van de,
“Dag van Samenzijn en Herdenken slachtoffers geweldsmisdrijven”
op te dragen aan ALLE slachtoffers van geweldsmisdrijven met een nadruk op (het) slachtoffer(s) uit de plaats waar wij de “Dag van Samenzijn en Herdenken slachtoffers geweldsmisdrijven” organiseren. Dit jaar is dat Nicky Verstappen en de zaak Nicky Verstappen die tot op heden nog niet is opgelost. Wij hopen en wensen dat de familie van Nicky spoedig een antwoord zullen krijgen.   
Dit geheel is een reden en nuttig gegeven voor ADS om in 2006, vandaag, zaterdag 9 september 2006, te starten met een eerste dag zoals vandaag. Tevens om de traditionele jaarlijkse Dag Tegen Geweld hier in Heibloem om te dopen tot een jaarlijks terugkerende
“Dag van Samenzijn en Herdenken slachtoffers geweldsmisdrijven” 
Deze dag en start heeft VOVK, VVRS en het Ministerie van Justitie, op onze vraag deze dag als zodanig te erkennen, voldoende overtuigd om mee te doen en deze dag jaarlijks samen te organiseren.
Dan wil ik nu het woord geven aan de heer Victor Jammers van Ministerie van Justitie.

De toespraak van Victor Jammers hebben wij nog niet ontvangen.

Na Victor Jammers spreekt Pastoor van Lier uit Heibloem, 

Hoe moet ik u aanspreken?
U bent zeker lotgenoten, dat zijn  mensen die samen met anderen iets is overkomen dat een pijnlijk litteken in u heeft achtergelaten.
Uit het feit dat u met zo velen hierheen gekomen bent blijkt dat u ook bondgenoten bent; u voelt zich met elkaar verbonden om iets gemeenschappelijks te bereiken.
Om mij voor te bereiden op deze bijeenkomst heb ik proberen te lezen in het boek Mensen gevraagd! Interviews en bijdragen over zinloos geweld door Xander Michiel Beute en anderen.
De pijn en het verdriet die daarin beschreven staan overweldigden mij als lezer, hoeveel meer blijft er dat niet kan worden uitgesproken en dat  inderdaad zo zinloos is dat het niet te begrijpen is. Mijn persoonlijke ervaring heeft vooral te maken met onbarmhartige onverschilligheid, ook een vorm van geweld. Intense pogingen om te vergeten wat je dwars zit, iets dat voor velen blijkbaar heel belangrijk is.
Als lotgenoten bent u machteloos, u kent elkaars lot, pijn en verdriet, lidtekens die niet genezen.
Zoals u nu hier bent met zovelen, laat u zien dat u ook elkaars bondgenoten wilt zijn. Allereerst om met aandacht en barmhartigheid in te gaan op elkaars lot.
En vervolgens om met elkaar te streven naar een andere manier van leven, een andere kijk op het leven.
Ik las een paar dagen geleden in de krant: “De gedachte dat tact, gevoeligheid en eerbied voor anderen een soort schijnheiligheid is, de gedachte dat in alle openheid en zonder enige beperking alles gezegd en gedaan moet kunnen worden, dat is verheffing van lompheid tot een soort ideaal, waarbij grofheid en geweld nodig zijn om te laten zien dat je meetelt.”
Het lidteken in uw eigen leven blijft bestaan, maar meer dan anderen kent u de waarde van die Gouden regel die zo’n 3000 jaar geleden voor het eerst werd uitgesproken en opgeschreven: “Wat gij wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander.”
Ik stel me voor dat u er aan wilt werken dat we de breekbaarheid van ons menselijk leven, de kostbaarheid er van, en gewoon fatsoen, weer uitvinden, ondervinden en samen ervaren, verdedigen en op de voorgrond plaatsen, als eeuwenoude “normen en waarden.” Normen en waarden die meer aandacht en toewijding verdienen dan het gemak waarmee ze door sommigen van onze christelijke politici worden uitgesproken.
Van harte wens ik u toe dat u vandaag, samen pratend en luisterend, als ware bondgenoten, met elkaar kleine ontdekkingen doet, van nieuwe mogelijkheden hoort en ziet, om de kostbaarheid van een mensenleven in ons land te doen stralen.
Dank u voor uw aandacht.   

Tegen geweld is niet veel te doen. Wel tegen cynisme, onbarmhartigheid en schouderophalen. Die kwetsen en die doen ook pijn, al doden ze dan niet.
Dit monument staat hier nu, stil en weerloos. Het nodigt ons ook uit stil te staan. Het wil ons aan het denken zetten, aansporen, bemoedigen, de weg wijzen. Dat  is precies wat het woord monument  betekent. Het staat er dus niet om te beschuldigen.
Het monument is ontworpen en uitgevoerd door Thea Houben uit Roggel.
Het rust op een zacht gewelfd voetstuk van een bijzonder soort natuursteen. De vader van Nicky, Peet Verstappen,  en zijn collega, Bèr Strijbosch, hebben het met zorg en vakmanschap gelegd. Henk Verheijden zorgde daarbij voor de koffie.
Wat zijn dan de elementen waarmee het monument tot ons spreekt, vermaant en bemoedigt?
Beneden beginnend, is daar de top van een bol, de top van onze aarde, die rust op de hardstenen sokkel. Uit die top worden twee handen als het ware geboren of verlost. Zij rijzen en reiken naar boven, open om te ontvangen. Het zijn handen die geen vuist willen maken, geen wapen willen omklemmen, twee handen, open en weerloos als de vleugels van een vlinder, weerloos als een pasgeboren kind.
In de top van die bol staan vijf stokken stevig gegrond, schuin naar boven gericht waar ze zich kruisen, als het geraamte van een tent. Het zijn de takken van de vlierstruik, die het zinnebeeld van eenheid maar ook van tegenstelling is: bittere bladeren en welriekende bloemen en bessen.
We kijken langs de vijf vlieretakken naar boven en daar waar ze zich kruisen verdwijnen ze even in een wolk. De wolk die het monument  “binnendrijft” verwijst naar het verhevene, het goddelijke dat zich in de wolk openbaart en tegelijk verhult. Zo lezen we dat god het joodse volk in de woestijn voorging, verborgen in een wolk. Of dat een wolk Jezus bij zijn hemelvaart onttrok aan de ogen van zijn leerlingen. Of ook dat hij op het einde der tijden zal terugkeren, tronend op een wolk.
Dan komen we boven de wolk, het gebied van de nieuwe aarde. Daar dartelen acht vlinders, groteren en kleineren. Een van hen draagt op zijn vleugel de naam “nicky.”
In veel oude verhalen komt de vlinder voor als het symbool van de menselijke ziel die drie stadia doorloopt: rups, larve, vlinder die leven, dood en weeropstanding voorstellen.
Het getal acht staat voor heilige volkomenheid en nieuwe schepping, de aankondiging van een nieuw begin.
Juist zoals de natuur, verbergt ook dit monument heel veel, dat op het eerste gezicht niet te zien is. Het vraagt om er bij stil te staan en het te laten spreken.
Het monument zelf is geheel uitgevoerd in brons. De techniek die de kunstenares heeft toegepast maakt dat b.v. de vlieretakken niet van echt zijn te onderscheiden. Het is een genot ze aan te raken en de kleine oneffenheden te voelen of de verdikkingen in de takken.
In de oude tijden was brons een heilig metaal: een koning mocht alleen bronzen voorwerpen aanraken of gebruiken.
IJzer daarentegen stond voor onheilig geweld, zinloos geweld, zouden we in onze dagen zeggen.
Zo zal het beeld hier staan, helemaal open, weerloos als een kind. Daarbij kunt u denken aan het zinnetje van de dichter lucebert: “alles wat van waarde is, is weerloos.”
Is dat geen uitnodiging om ieder moment met aandacht te leven? Met aandacht voor wat er nu is, voor wat we nu kunnen en wat we nu zijn. Niet met de aandacht van bijen die koortsachtig heen en weer vliegen tussen de bloem en de bijenkorf en geen tijd hebben om te proeven hoe lekker de honing is.
Maar leven met de speelse aandacht en de levensernst tevens van de broze vlinder, die schijnbaar doelloos  heen en weer fladdert en bij het leven geniet. En mij blij maakt als ik er een zie. 
Sommigen zijn er op tegen dat dit monument hier wordt geplaatst. Het zij zo.
Men kan het het monument niet kwalijk nemen dat het er staat.
En niemand kan het monument het zwijgen opleggen als het bemoedigt en aanspoort, volgens de aard van zijn wezen.
Nu het er eenmaal staat, nodigt het ons uit te leven met open handen, met aandacht en voorzichtigheid jegens elkaar.
Want uiteindelijk zijn we allemaal even broos en vergankelijk als een vlinder, allemaal onderweg naar onze laatste ademtocht.
Welnu, wat broos is, verdedig je alleen met tederheid. Als je het verdedigt met geweld, is het al te laat.
Moge dit kunstwerk ons even, misschien heel even maar, een beter, liever, mens maken als we er naar kijken.
En als we er naar willen luisteren, zullen we zeker horen: “wat gij wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander. Wat gij wilt dat u geschiedt, gun dat ook een ander.”
Zo zal dit monument hier staan: weerloos maar niet zinloos. 

Tot slot in de Klokkenstoel, Klaske en Christa met The Rose van Janis Joplin. 

Daarna volgde alle aanwezigen Pastoor van Lier en de familie Verstappen voor een herdenkingsplechtigheid bij het monument voor Nicky Verstappen dat voor de Isidoruskerk staat. Hier gaf de pastoor uitleg over het kunstwerk van Thea Houben en werden door alle betrokkenen twee minuten stilte in acht genomen voor hun dierbaren die het leven hebben gelaten door een geweldsmisdrijf. 

De dag werd voor de betrokkenen in besloten kring voortgezet in de Groote Peel, alwaar wij om 13.00 uur aankwamen en werden ontvangen door Els Geenen (beheerder Peelkiosk) met een heerlijke lunch.
Na de lunch volgde een drietal korte toespraken, Mans Kerstholt van VVRS begon:

We zij hier bij elkaar omdat ons allemaal iets verschrikkelijks is overkomen. Ons kind,  onze zoon, dochter, broer, zus, vriend of vriendin van …. werd vermoord.
Onze dierbaren willen wij samen herdenken. Dit jaar in het bijzonder met de familie van Nicky Verstappen die in 1998 werd vermoord. Een lekker joch dat niet langer mocht leven omdat iemand anders hierover heeft beslist.
Wij willen met z’n allen laten zien dat wij met de familie van Nicky meeleven. Wij weten tenslotte hoe het is om iemand op deze manier te moeten verliezen. Wij zijn lotgenoten.
Het feit dat de moordenaar van Nicky nog steeds niet is gevonden, maakt het voor zijn ouders en familieleden ondraaglijk waardoor je het nooit echt zal kunnen “verwerken”, voor zover dat al mogelijk is.
Door hier bij elkaar te zijn willen wij de moordenaar van Nicky duidelijk maken dat wij met z’n allen niet zullen rusten voordat hij zich meldt. Zijn leven lang zullen wij hem confronteren met wat hij heeft aangericht. Dit zijn we verplicht aan Nicky en zijn familie.
Dus bij deze een dringende oproep aan de moordenaar van Nicky om zich te melden.
Ook zijn wij hier om alle slachtoffers te herdenken die vermoord zijn door mensen die geen enkel respect tonen voor het leven van iemand anders.
Onschuldige volwassenen en kinderen die zomaar om niks hun leven hebben moeten geven.
Tevens willen wij deze gelegenheid aangrijpen om de politiek er van te doordringen dat een goede kosteloze advocaat onontbeerlijk is.
De gewelddadige dood van een familielid is nooit te voorzien. De gevolgen voor de nabestaanden zijn immens. Individuele burgers kunnen  zich onmogelijk wapenen tegen zo’n ramp met alle gevolgen van dien. Een advocaat kan hierbij een goede dienst bewijzen. Het is  te gek voor woorden dat daders wel recht hebben op een kosteloze advocaat en nabestaanden niet. Zij hebben iemand vermoord en krijgen onmiddellijk een gratis advocaat toegewezen en de nabestaanden…. niets, helemaal niets! Op dit punt laat de overheid de ergst getroffen burgers volledig in de steek. Voor slachtoffers van ernstige geweldsdelicten is een gratis advocaat inmiddels geregeld. Onze slachtoffers zijn dood, mogen de nabestaanden dan tenminste voor hun opkomen en daarbij ook een gratis advocaat inschakelen?
Er wordt vaak gezegd: het leven gaat verder. Dat moet ook. Maar hoe doe je dat. Het is zo beschadigd. Daarom wensen wij alle nabestaanden veel sterkte en kracht om toch verder te gaan.

Na Mans kreeg Piet Jenniskens van VOVK het woord:

toespraak nog niet ontvangen

Na Mans en Piet, kreeg Bianca Nooijens het woord namens ADS:

Waarom ADS?   Wat is ADS?    Wat doet ADS?  

Waarom ADS, omdat sinds de dag dat onze dierbaren zijn vermoord, niet meer leven, wij ons leven ook niet meer leven.

Normaal functioneren kunnen wij eigenlijk niet meer.

Is er sprake van een rouwproces geweest of is dat nog steeds gaande?

Kan je zoiets verwerken? 

Hoe doe je dat dan?

Je bent een dierbare kwijtgeraakt door opzettelijk geweld en dat is onacceptabel.

Niet te verwerken.

Je hebt verdriet, maar kunt niet echt rouwen.

Direct na het geweldsmisdrijf, de uitvaart en de weken (soms maanden) van processen daarna is er steun en medeleven genoeg.

Slopende processen, slechte begeleiding en vooral het niets mogen zeggen maken je gek of anders wel kapot. En daarna?

Wat je zocht konden wij niet meer vinden bij alle familieleden en vrienden.

Misschien hebben niet alle lotgenoten dit ervaren, maar de stichters van ADS en wij samen met vele deelnemers van ADS wel.

De oprichters van ADS hebben, zoals zijzelf zeggen, het voordeel gehad dat zij al snel in contact kwamen met de vereniging Ouders van een Vermoord Kind, VOVK.

Na een eerste informele bijeenkomst in Breda, waar zij veel lotgenoten hebben ontmoet en gesproken, kropen zij gek genoeg weer een beetje omhoog uit dat diepe dal.

Na het bijwonen van een aantal formele VOVK bijeenkomsten in Leusden en veel gesprekken met lotgenoten en vooral de ontdekking van verschillen in behoeften van nabestaanden hebben zij, samen een paar familieleden en vrienden in het najaar van 2002 gekozen en besloten om op de geboortedag van hun zoon Alan, 2 januari 2003 de stichting Aandacht Doet Spreken, ADS op te richten.

Wat is ADS?

Een lotgenoten contact groep voor lotgenoten die net als wij, al langere tijd bezig zijn met een strijd om erkenning van het slachtoffer en nabestaanden, hetgeen wij sinds 2 januari 2003 voortzetten in de stichting ADS samen met vele lotgenoten op een zelfde manier.

Samen!!

Omdat wij Samen sterker zijn!!  

Wat doet ADS?

Alle lotgenoten de kans bieden en te begeleiden met het schrijven en verzenden van HUN brieven, ervaringen vanuit de groep ADS. Alle lotgenoten de kans geven deel te nemen aan gesprekken vanuit de groep ADS. Het organiseren van informele bijeenkomsten in de regio’s en landelijk. En het organiseren of mede organiseren van een dag als Vandaag, zaterdag 9 september 2006,

Samenzijn en Herdenken slachtoffers geweldsmisdrijven.

Vandaag, hoe raar het ook klinkt, durf ik toch te zeggen dat wij als organisatie vandaag ook een goed gevoel hebben.

Een goed gevoel, ten eerste omdat ADS vandaag een belofte aan de familie Verstappen en familie van Rijt kan inlossen, een eerste bijeenkomst hier in Limburg.

En ten tweede omdat wij, VOVK, VVRS en ADS samen, met ingang van vandaag elk jaar officieel een eerste landelijke dag “Samenzijn en Herdenken van Slachtoffers Geweldsmisdrijven”

zullen gaan organiseren.

Een jaarlijks terugkerende dag op elke zaterdag van week 36 die georganiseerd zal worden op wisselende locaties in Nederland, door de lotgenoten organisaties VOVK, VVRS en ADS met ondersteuning van Slachtofferhulp Nederland en het Ministerie van Justitie.

Volgend jaar 2007, omdat een belofte en toezegging is gedaan aan Jos Brouwer van de stichting Twente tegen Geweld, zal deze dag in Enschede (onder voorbehoud) worden georganiseerd.

Na deze 3 toespraken werd medegedeeld dat de aanwezigen vrij waren in doen en laten, wandelen door de Peel, op het terras blijven of wat dan ook. Als men maar terug was om 17.00 uur voor het buffet. En ieder was op tijd terug, sommigen vermoeid van een lange wandeling door de Peel. Een overheerlijk buffet werd gretig genuttigd. De mooie locatie, het stralende weer en het heerlijke eten en nog meer de warmte en verzorging die uitging van medewerkers Peel kiosk maakte het geheel tot een nuttige en goede dag. In dit verslag willen wij Els en medewerkers, neef John, alle sponsors en vrijwilligers heel hartelijk danken voor alles wat zij voor ons gedaan hebben deze dag in Limburg. Rond de klok van zes uur vertrokken de eerste mensen in de bus naar het noorden. Een half uurtje later gevolgd door de passagiers uit de bus naar het westen. Om ongeveer half acht was de Peel verlaten en vertrokken de organisatoren ook voldaan en vermoeid richting huis.

REACTIES

9 SEPTEMBER  2006 , de eerste dag van herdenken en samenzijn het was een emotionele dag maar voor de mensen ......fijn .

Ze kwamen naar Heibloem toe uit alle delen van het land iedereen werd hartelijk begroet met een zoen of met een hand .

Toen iedereen aanwezig was en van koffie was voorzien, sprak Piet van Rijt een welkomswoord. toen Martin Roos en Victor Jammers, daarna werd de pastoor gehoord. Klaske Ferwerda en Christa Jongkind zongen het mooie lied :the rose , maar de microfoon bleef in gebreke dus klonk het daar wat broos . En na het lied van de twee dames ging men naar het monument bij de kerk, versierd met bloemen

dat was een bijzonder moment .

Vooraan in het kerkportaal stond 'n dagmonument opgesteld, met veel foto's en honderden namen van mensen ,gestorven door geweld.

Er werden kaarsjes aangestoken en menig traantje weggepinkt, je eigen verdriet komt dan weer boven waarin je soms zowat verdrinkt .

Na 2 minuten stilte ,was 't weer pastoor van Lier , die uitleg gaf over het monument . zo iets  is beter te begrijpen  als je de betekenis kent .

Een hele rij auto's en twee bussen reden daarna naar de peel, ieder kreeg daar soep met broodjes en volgde een ontspannen deel .

Bianca Nooyens ,Mans Kerstholt en Piet Jenniskens hielden 'n toespraakje in 't begin, buiten in de warme zonneschijn  wat hen heel goed afging . Christa en Klaske ,de zangeressen zongen hun lied ook in de peel, lieve dames ,het klonk prachtig  , applaus viel jullie dan ook ten deel . Veel mensen gingen in de peel  al wandelend de benen strekken anderen maakten in de buitenlucht met iedereen gesprekken.

Zo ging de middag rustig om tot  vijf uur ,etenstijd , wat Els ,met haar personeel  met veel liefde had bereid . Daarna wilden de meeste mensen met bus of auto weer richting huis. Veel mensen moesten uren rijden en kwamen in de nacht pas thuis. Maar voor 't zover was , had John , de man ,die zorgde voor 't geluid , voor A.D.S .nog een verrassing die sprak hij voor het einde uit . Hij schonk ,met zijn vrouw Caroline een geluidssinstallatie ,compleet , wat een daverend applaus opleverde  en Martin sprakeloos staan deed .

Na de dank hiervoor moest iedereen op de foto ,een heel karwei , dat werd schuiven en verplaatsen , zo kon iedereen erbij.

Na afscheid nemen ,vertrokken de bussen al toeterend van uit de peel ,  uitgezwaaid door de achterblijvers , dat waren er toen niet meer zoveel . Zo verliep de eerste bijeenkomst van herdenken en samenzijn , de " accu 's"zijn weer bijgeladen en dat is alleen maar fijn .

 LUUS , OMA VAN NICKY