|
Verslag lotgenoten weekend Wilhelminaoord 17-18-19 juni 2006
Ook dit jaar weer een heleboel geregel en boodschappen doen voor dit inmiddels derde ADS weekend. Nadat alles op papier was gezet, inkopen, indeling en programma door Martin kon de groep van medewerkers aan de slag. Cynthia, Morad en Marco met de boodschappentas en een bepaald budget op stap en inkopen doen. Sita aan de (zenuw) slag om de jaarlijkse gast(en) naar ons toe te krijgen. Maar, ze moest ook zorgen voor de loterijspulletjes, kaarsjes met namen van slachtoffers, en ADS van nieuws uit het noorden blijven voorzien. Laten we nooit vergeten dat dit alles een hele klus en opgave is naast ons dagelijks werk en huishouden. En dat alles wordt nog moeilijker als Sita het voor elkaar krijgt om de minister president langs te laten komen, en dat dit voorlopig verzwegen moet worden. Dat is niet makkelijk, zwijgen als je het liever ieder wil vertellen. Waarom, is te lang om uit te leggen en eigenlijk onbelangrijk. Het bezoek van JPB is wel een reden geweest om de door ons gevraagde media – aandacht af te zeggen.
Maar goed, na een eerste (lange)
avond en goed oranje gevoel (de overwinning), de drankjes en de lekkere
hapjes van Wina en Henk werden de bedjes opgezocht. Behalve door een groep
kaart liefhebbers, die hebben het licht zien worden en dus ook maar heel
kort geslapen. Zoiets hoort erbij en moet kunnen. Het ijs was gebroken en
een grote familie samenkomst was een feit geworden.
Zaterdag, het ontbijtbuffet en ontvangen van de
overige gasten met koffie en koek. Rond elf uur, inmiddels 79 volwassenen en
22 kinderen aanwezig, dus werd de (vroege) lunch aangekondigd. Rond half
twaalf was het de plicht voor Martin om een officieel welkoms woord te heten
en programma uitleg te doen. Dat werd gedaan aan de hand van onderstaande
speech:
Gisteravond hebben we een groot
aantal aanwezigen al welkom geheten en toegesproken. Inmiddels hebben de
meeste mensen die vandaag zijn aangekomen elkaar ook allemaal al welkom
geheten. Dus? Is het zo voldoende of heeft u liever dat wij alle namen van
aanwezigen nog opnoemen? (Was goed zo en ging de speech verder) Dan wil ik
nu voor de vandaag - komers nog even heel snel het huishoudelijk reglement
doornemen.
Als u een foto bij u heeft die
geplaatst moet worden in de Stilte ruimte, verzoeken wij deze te mogen
ontvangen. Wij zullen zorg dragen dat deze wordt bijgezet in de Stilte
ruimte.
Om chaos en rommelige drukte te
voorkomen hebben wij gekozen om dit jaar de keuken gesloten te houden. Er
zal steeds iemand achter de buffettafels aanwezig zijn om te helpen en te
voorzien.
Wij hebben getracht de
slaapvertrekken zo goed mogelijk en naar ieders situatie en/of gezin
samenstelling in te delen. De indelingslijst hangt hier aan de muur.
We organiseren vandaag ook een
kinder - en seniorenloterij, niet voor het gewin zowel voor ADS of u, gewoon
voor de gezelligheid later op de dag. De trekking is vanavond om 19.00 uur
voor de kinderen en om 20.00 uur voor de volwassenen. Zo hopen wij ook dat
niemand vandaag vroeg naar huis gaat.
Wij willen er niet alleen een
gezellige dag van maken, maar ook wel nuttige dag. Dat deze dag waardevol is
voor de meeste van u is, weten we. Maar, u heeft ongetwijfeld ook wel eens
vragen die u zou willen stellen aan de kamerleden, de politiek, aan
Justitie, misschien zelfs wel aan de koningin. U allen weet ook dat een
aantal van ons regelmatig gesprekken voert met politiek, kamerleden,
Justitie, Slachtofferhulp en kort geleden zelfs, 1 mei, met de minister
president.
Wat wij met de minister
president besproken hebben staat in deze brochure, wij hebben er een aantal
van laten afdrukken en deze kunt u straks meenemen.
Het gesprek met de minister
president heeft geleid tot een gesprek met de minister van Justitie. Dit zal
geschieden op 3 juli in Den Haag.
ADS bespreekt zoveel mogelijk uw
en onze problemen, wij stellen altijd vragen die uit onze lotgenotengroep
voortkomen. Dat doen wij meestal schriftelijk en zoals net gezegd ook wel
mondeling.
Straks, als u bent uitgegeten
gaan wij de bus in, via een mooie route gaan wij naar het openlucht museum
Brammert en Ellert. Wij gaan elkaar nu eerst beloven dat wij allen gaan
genieten van de rit en de mooie omgeving. Doen we dat? Beloofd?
Op het museum complex nuttigen
wij Drentse koffietafel in de herberg.
In diezelfde herberg
krijgt u allen ook de gelegenheid om met de minister president Jan Peter
Balkenende te spreken. Gezien het flinke aantal families heeft iedere
familie ongeveer 10 minuten de tijd om zijn / haar / hun verhaal te doen of
vragen te stellen. (Deze woorden werden niet echt serieus genomen, de meeste
dachten aan een geintje) Maar, het is vooral de bedoeling dat u geniet van
de middag, het museum en van elkaar. Wij wensen ieder een waardevolle
middag. Als u straks maar tijdig bij de bus bent, want deze vertrekt om
12.00 uur. Wij verwachten ieder om 14.00 uur in de herberg en om 16.45 uur
weer bij de uitgang, vertrek bus 17.00 uur.
Het vertrek vanuit Wilhelminaoord verliep voorspoedig, de 2 bussen vertrokken om tien over twaalf en kwamen na een mooie rit door Drentse dorpen om kwart over een aan bij het openlucht museum Brammert en Ellert in Schoonoord. Zo begon de wandeling langs de vele bezienswaardigheden richting de herberg. Heerlijk weer nodigde ieder uit om lekker op het terras plaats te nemen in afwachting van de Drentse koffietafel. Sita en Martin bezig met de opvang van de minister president, die werd voorafgegaan door eerst veiligheidsmedewerkers en A. Pleket van het ministerie van Justitie.
Kort voor aankomst werden de
mensen binnengeroepen in de herberg om plaats te nemen met zoveel mogelijk
de familieleden en vrienden bij elkaar aan een tafel. Tijdens het inschenken
van de koffie kwam de heer Balkenende binnen en sloot als eerste aan bij
tafel het dichts bij de deur, waaraan Henk, Wina, Bert en Gerda zaten. Al
snel bleek de geplande 10 minuten per tafel veel tekort te zijn en liep het
geheel flink uit. Nadat de heer Balkenende alle families en tafels had
bezocht en met (bijna) iedereen had gesproken kon het gezelschap samen met
de minister president richting uitgang van het museum. Om kwart over vijf
werd afscheid genomen en konden wij met de bussen terug naar Wilhelminaoord.
Op Wilhelminaoord stond het chinees buffet al voor ons gereed, dankzij
Morad, Marco en Cynthia die niet mee zijn geweest naar het museum. De hele
planning was flink uitgelopen, maar dat maakte ons niet uit het eten was
overheerlijk en weer was prachtig. Met volle magen en maagjes begonnen wij
om acht uur pas met de trekking van de kinderloterij. Met een fantastisch
koppel, Morad en Hassan (Marco) werd de trekking een happening voor de
kinderen. Na dit feest gelijk door met de trekking van de senioren, hetgeen
net zo’n feest werd met die twee fantastische gasten.
Na dat ieder beladen was met
prijzen gebeurde er iets dat de organisator niet had verwacht en eigenlijk
helemaal niet wil. De hele familie moest van Anneke en Sita naast elkaar op
stoelen plaatsnemen, gezicht naar de volle zaal, en zo woorden van dank en
waardering met kado’s en huldiging in ontvangst nemen. Na dit vertrokken de
dagjes mensen voldaan naar huis. De overnachters hebben nog vele uurtjes
(nadat de kinderen met tegenzin naar bed waren gebracht) heerlijk buiten
gezeten. We hadden voor deze avond ook een optreden van Klaske Ferwerda en
Paul Sterkenburg op programma staan, maar dat kon helaas niet doorgaan
wegens omstandigheden.
Ook de zondag werd een prachtige
dag voor de 58 volwassenen en 22 kinderen na een nachtje slapen. Ze konden
darten, voetballen en schatzoeken. Zelfs een watergevecht bleef niet uit aan
het eind van de middag. De dag werd afgesloten met een heerlijk saladebuffet
(gemaakt door Morad, Marco, Cynthia, Rekina en Carma) waarbij patat, sate en
hamburgers in overvloed. Rond de klok van half negen vertrokken de laatste
gasten. Om kwart over negen hebben wij na een laatste controle ronde het
gebouw afgesloten en de sleutel weer afgegeven. Wij zijn trots op de mensen
die zich het weekend steeds weer hebben ingezet met schoonmaak en
ondersteuning.
Wij, de organisatie en alle deelnemers, bedanken directie en medewerkers Wilhelminaoord, gemeente Den Haag, chauffeurs Coulant, museum en herberg Brammert en Ellert, ministerie van Justitie, de minister president en zijn medewerkers, onze vrijwilligers en ieder die voor ons dit weekend mogelijk heeft gemaakt. Reacties: Het is alweer een tijdje geleden dat we met elkaar in Wilhelminaoord waren maar ben het nog lang niet vergeten...... Mijn belevenis van dit bijzondere weekend wil ik toch nog graag op schrift zetten.... We vonden het letterlijk en figuurlijk een warm weekend. Het weer speelde erg mee en het ontvangst was, zoals altijd bij de ADS, warm,hartelijk en ongedwongen. Het was weer een weekend van lekker bijpraten met elkaar wat ons de laatste tijd is overkomen. Maar natuurlijk spraken we ook over de zaken die ons binden. Daarom is dit weekend ook zo fijn. Er is de tijd de rust om te praten. We hoeven s'avonds niet meer naar huis...dat geeft ons de rust en de tijd die we nodig hebben! Ook heel bijzonder was het bezoek van premier Balkenende! Hoewel wij van zijn komst wisten(omdat wij een ietwat in het 'complot' zaten) was het bezoek wat hij de ADS bracht heel bijzonder en voor ons heel indrukwekkend. Toen ik zag wat het de meeste mensen deed dat zij zelf hun verdriet,frustraties,onbegrip,woede en alle gevoelens die een mens nog meer kan hebben na een vreselijk gebeuren wat wij allemaal hebben mee gemaakt, werd het mij te gortig en liepen mijn ogen over. De mensen die zo lief voor me waren om mij op dat moment te troosten wil ik toch nogmaals dankjewel zeggen. Het monument.......elk jaar weer indrukwekkend!!! Het zijn niet alleen meer de namen(wij weten wel beter) maar de foto's erbij geeft toch een extra dimensie. En al die kaarsjes met de namen erop..........teveel.....te onzinnig.......maar ook zo warm en aandoenlijk. En dan de fam. Roos....Eindelijk eens in het zonnetje gezet! Hoewel we weten dat ze het eigenlijk niet zo fijn vinden gaf het toch een goed gevoel om eens iets heel kleins terug te kunnen doen voor alles wat zij altijd voor de ADS doen. ADS is een stichting waar je moet voor staan. Altijd! Niet alleen als je er zin in hebt! Nee, altijd! Het hele jaar door! Zij doen dat! En dat vindt ik meer dan knap! Als laatste wil ik dan nog de loterij noemen. Geweldig! Wat een plezier! Voor jong en oud! Iedereen genoot! Van de grote prijzen en van de kleine prijzen! Het was een lot uit de loterij! Het idee om een loterij te houden! Volgend jaar gaan we er weer voor. Ik hoop tenminste dat de familie Roos het met de sponsors weer voor elkaar kan krijgen om ons zo'n weekend aan te bieden. Maar in het volste vertrouwen durf ik hier te zeggen. Tot volgend jaar in Wilhelminaoord. Sito, Sita en Carmen Zandberg. Het weekend Wilhelminaoord was zoals voorgaande jaren weer een heerlijk weekend. Dit jaar gingen we zaterdagmorgen om acht uur op weg, twee auto's, kleinkinderen voor het eerst mee, Jan, mijn vriend en Hans met Yvonne, en Matthijs ( zoon van Hans en mij ) met zijn vriendin Elena. Ik was er heel gelukkig mee dat Matthijs ook mee ging. 3 jaar geleden heeft hij een dag meegemaakt in Wilhelminaoord, een jaar nadat Ellis was vermoord, hij vond het mooi, maar ook heel zwaar. Nadien is hij niet meer meegegaan. Matthijs kan moeilijk over wat er met zijn zus gebeurd is praten, daarom vond ik het fijn dat hij het besluit nam om dit jaar wel mee te gaan. Matthijs zal zelf een mail sturen hoe hij dit weekend heeft ervaren. Om 10 uur kwamen wij aan in Wilhelminaoord, het was weer hartverwarmend om al de mensen weer te zien, of je thuis kwam in een warm nest, de kids voelden zich na een uurtje de kat uit de boom kijken ook lekker op hun gemak, en de vriendschappen werden al snel gesloten. Naderhand merkten we wel dat ook zij met elkaar gepraat hadden over wat er gebeurd was, er kwamen vragen. De kleinkinderen waren nog nooit mee geweest, vorig jaar heb ik ervaren dat alle kinderen met elkaar zoveel plezier en pret hadden, dat we besloten om de kids dit jaar mee te nemen. Tot nu toe wordt er over wat er met hun mama is gebeurd weinig gesproken, als ik (wij) er over beginnen, komt er bijna niets uit. Een aantal weken geleden onder het eten, vertelde ik ze dat we ze mee wilden nemen voor dit weekend. Ze uitgelegd dat er van bijna alle mensen die er komen, wel een familielid is vermoord. En dat er kinderen zijn waarvan een mama of papa is vermoord. De oudste keek heel verbaasd, en zei "zijn er dan nog meer kinderen waarvan hun mama is vermoord". Je zag op zijn gezicht zoiets van, goh, zijn wij niet de enigste?. Na lekker met elkaar bijgepraat te hebben, bij een kop koffie, kwamen de huishoudelijke mededelingen van Martin, het programma voor het weekend. s 'Middags met de bus naar Openluchtmuseum Ellert en Brammert, daar zouden we een Drentse koffietafel krijgen. Martin deelde mee dat Minister Balkenende, (Harry Potter) zou komen, en dat J.P met een ieder van ons in gesprek zou gaan. We dachten in eerste instantie dat Martin een geintje maakte, maar hij kwam echt. Het weer hadden we voor de volle 100% mee, eenmaal in het museum aangekomen, hebben we kunnen zien hoe de mensen uit deze omgeving vroeger geleefd hebben. Erg leuk. Daar kregen we behoorlijk dorst van, dus op naar de herberg voor een versnapering. De kinderen hebben we niet gezien, er was een leuk speeltuintje bij. Hero, ons oudste kleinkind, vroeg ons wel hem te waarschuwen wanneer de "president" kwam. Op een gegeven moment vroeg Martin ons allen binnen te komen, J.P. was in aantocht. Hero heeft achteraf de "president"niet gezien, daar had hij geen tijd voor. En inderdaad hij ging met iedereen in gesprek, had voor iedere tafel 10 minuten, maar dat liep behoorlijk uit. Bij iedere tafel moest hij gewaarschuwd worden dat hij naar de volgende tafel moest. Toen wij aan de beurt waren ervoeren wij J.P. als een warm en meelevend persoon, die voor dat hij met ADS in gesprek kwam eigenlijk geen weet had van het geen onder de nabestaanden allemaal speelde, het gevecht tegen de instanties en ga zo maar door. Hij had een secretaresse bij zich die van alles moest noteren, laten we hopen dat er iets vruchtbaars uit voort komt. Matthijs mijn zoon van 28, soms nog een kind wou met J.P. op de foto, dat is ook gebeurd, hij is zo trots als een pauw.
Weer terug in Wilhelminaoord stond de Indische rijsttafel al klaar, en we konden gelijk aanvallen, HEERLIJK was het. Er werden lootjes verkocht voor de kinderloterij en voor de senioren loterij. Om acht uur begon de loterij voor de kids en ze zaten met gespannen en rode koppies te wachten of ze een prijsje zouden winnen, en ja hoor, iedereen won wat, sommige zelfs wel twee of drie prijzen. De lol kon niet op, en bij ieder goed nummer kwam er een schreeuw uit de zaal, jaaaa ikke. Het was een gezellige avond, en de kids gingen dood vermoeid naar bed.
De avond heeft een ieder lekker zelf kunnen invullen, praten met elkaar, naar de stilte ruimte gaan, voor een moment van bezinning. De ruimte was weer zeer indrukwekkend, als je alle namen ziet van de mensen die zijn vermoord dan bekruipt je iets wat niet onder woorden te brengen is, iets van hoe kan het dat iemand in staat is zoiets vreselijks te doen met mijn kind. Maar het doet je ook goed dat je daar even naar je dierbare toe kan, je voelt ze weer dichterbij, je kan ze bijna aanraken, vasthouden. En dan al die kaarsjes met alle namen erop, heel indrukwekkend, het doet je heel goed als je daar even geweest bent.
De zondag was ook een heerlijke ontspannen dag, De keukenbrigade had zich verslapen maar tegen tien uur was er toch koffie, en voor zovele met mij kan de dag pas beginnen na de eerste koffie, voor die tijd zijn we nog niet opgedroogd. Er gingen mensen naar huis en er bleven er ook nog om de dag gezamenlijk door te brengen, er was geen vast programma voor die dag, een ieder kon doen en laten wat hij wilde. Er is een dart en een voetbal wedstrijd georganiseerd. Deelnemers zat, allemaal heel gezellig en ontspannen. 's Morgens zijn de prijzen van de kinderloterij die nog over waren verstopt in het bos en de kinderen mochten ze gaan opzoeken. De dartswedstrijd waar Jan en Matthijs aan meededen (ze zijn vierde geworden) en dat voor 2 beginnelingen, en de voetbalwedstrijd waren een succes, we hadden een zeer partijdige scheidsrechter, en hij strooide maar met kaarten, soms met twee tegelijk. Jan op een gegeven moment het veld in met water en dweil, er was een blessure. Yvonne met kruiwagen er achter aan, maar ze kwam niet ver, ze moest zo lachen, de broek bleef niet droog. Bianca en ik zijn even op een bankje bij de everzwijnen gaan zitten en hebben daar fijn met elkaar kunnen praten en van gedachten kunnen wisselen. s' Middags ontstond er spontaan een watergevecht tussen de kids, het was lekker warm dus dat kon geen kwaad, nou ze hebben me een lol gehad. Na weer een heerlijke maaltijd (complimenten aan de keukenbrigade) was het voor ons tijd om huiswaarts te gaan. Al met al was het een heerlijk weekend, op de weg naar huis vroeg Hero, gaan we volgende maand weer hierheen. Nadat ik zei, nee, volgend jaar misschien weer, kwam hij met het voorstel om met ze'n allen de school maar te kopen, dan konden we heel vaak er naar toe. Dit zegt wel genoeg. Janny en Jan.
Het weekend in Wilhelminaoord was heel gezellig en niet alleen voor ons volwassenen, maar ook voor de kinderen! Zaterdag naar het Openluchtmuseum waar ons een verrassing te wachten stond, Minister President Balkenende kwam daarheen om met iedereen te praten. Uit deze gesprekken kwam een concreet aanbod om een nabestaande te helpen bij het verplaatsen van het graf van de zoon, we duimen dat dit werkelijk gaat lukken. Alle punten die zijn aangedragen worden met Minister Donner besproken, we voelden ons wel serieus genomen en vonden het fijn dat er voor ons tijd werd vrijgemaakt en aandacht was voor alle problemen die spelen onder de nabestaanden. Met de kinderen werd weer volop rekening gehouden. Het is zo heerlijk om al die kinderen samen te zien spelen en genieten. De kinderloterij, speurtocht en watergevecht, spelletjes en gewoon lekker op het terrein voetballen en tennissen. De volwassenen waren ook erg sportief, vrijdagavond samen naar de voetbalwedstrijd gekeken, er waren veel files op de wegen en dus hebben wij alleen de tweede helft gezien en onderweg naar de radio geluisterd. Zondags was er een dartswedstrijd en een voetbalwedstrijd waarin ook nog iemand een blessure opliep, (je moet toch wat doen he om niet dat hele eind terug achter het stuur te zitten, kan het vrouwtje lekker terug rijden Hahaha! Veel gelachen, soms even een traantje, bijv. in het stiltecentrum wat met foto’s en kaarsjes met de namen was ingericht, dat pakt je dan zo, maar over het algemeen is het heel gezellig en je voelt de warmte voor elkaar, je moet niets en je mag jezelf zijn. Er zijn veel gesprekken gevoerd, maar er heerste een ontspannen sfeer zoals altijd, niet beladen, maar een soort familiegevoel, deze saamhorigheid kun je het dagelijkse leven ver zoeken. Iedereen die hieraan heeft meegewerkt bedankt, namens Mieke, Rini en Moreno.
Afgelopen weekend zijn we
naar Wilhelmina-oord geweest. We zijn dit keer voor de eerste keer met
zijn vieren geweest. Én we zijn blijven overnachten. Het was een hele
reis om er te komen, maar we hebben er geen seconde spijt van gehad.
Omdat we al vaker bij bijeenkomsten zijn geweest, kenden we natuurlijk
al redelijk veel mensen. We vonden het prettig om iedereen weer te zien
en bij te kunnen praten. Ik heb de foto van mijn moeder en zus in het
stiltecentrum gezet. Wat was dat indrukwekkend zeg! Zoveel foto's...
zoveel kaarsjes met namen... Wat oneerlijk is het toch dat zoveel lieve
mensen ons op zo'n gruwelijke manier zijn ontnomen. Ik kreeg kippenvel
toen ik het zag en ik hoorde dat meer mensen dat gevoel kregen... 's
Ochtends konden de kinderen nog lekker even buiten spelen, terwijl wij
koffie dronken. Toen werd door Martin verteld dat bij het
openluchtmuseum minister-president Balkenende zou komen. Hij zou met
iedereen ongeveer 10 minuten praten. Dat vonden we echt een verrassing!
Ik, Bianca, wist niet wat ik tegen hem zou moeten zeggen en ik heb er op
dat moment ook niet veel over nagedacht. Ik zou het maar over me heen
laten komen. Jac had al eerder met de heer Balkenende gepraat op 20 mei.
Rond 12.00 uur zijn we met de bus naar het museum gereden. Daar
aangekomen hebben we een wandeling gemaakt naar de herberg waar we
koffie met koek kregen. Toen kwam de heer Balkenende en ging aan iedere
tafel zitten. Ik werd wel even een beetje zenuwachtig, want wat moest ik
zeggen en hoe zou hij reageren? Maar hij is een héle aardige man. Hij
leeft echt mee en sloeg zelfs een arm om iemand die het op dat moment
even te kwaad kreeg. Hij luisterde naar ieder zijn verhaal en toonde
ontzettend veel interesse. Het is misschien gek om te zeggen, maar hij
is me 100% meegevallen! Om 17.00 uur gingen we weer terug naar
Wilhelmina-oord. Daar kregen we een heerlijk chinees buffet. 's Avonds
was eerst de kinderloterij wat heel leuk gepresenteerd werd door Morad
en Marco! De kinderen hebben stuk voor stuk genoten. Daarna was de
loterij voor de volwassenen, ook aan elkaar gepraat door Morad en Marco.
Toen de kinderen eenmaal op bed lagen, hebben we nog lang gepraat. We
hebben met een klein groepje tot het weer licht werd zitten praten over
wat ons allemaal is overkomen, maar er zijn ook veel moppen verteld! We
hebben echt gelachen en het was lang geleden dat ik me zo ontspannen heb
gevoeld (of lag dat toch aan de wijn???). Op zondag kregen we heerlijke
broodjes en daarna was er een speurtocht voor de kinderen. De
overgebleven cadeautjes van de loterij waren in het bos verstopt. De
kinderen hebben samen gezocht en iedereen had meerdere prijzen. Er werd
daarna nog een dartstoernooi georganiseerd. En na het darten gingen de
mannen en 1 vrouw voetballen. Jac was zeer fanatiek... voor 10 minuten!
Toen was hij geblesseerd. Maar dat kwam hem wel goed uit, want ik heb 's
avonds 2 1/2 uur terug kunnen rijden! Hahaha. 's Middags heb ik nog met
een paar lotgenoten kunnen praten, wat ik heel fijn vond. Iedere keer
krijg je toch weer een soort bevestiging dat het heel normaal is hoe je
je voelt. Iedereen voelt hetzelfde ook al is de situatie niet bij
iedereen hetzelfde. Het is wel zo fijn om herkenning bij elkaar te
kunnen vinden. Na weer heerlijk te hebben gegeten zijn we naar huis
gereden. Althans... ík heb gereden en Jac heeft er met een pijnlijk been
naast gezeten. Tja, jong van geest, maar niet van lichaam! Hahaha! Wij
willen iedereen bedanken die weer zo goed hebben gezorgd! Het was een
fantastisch weekend en volgend jaar zijn we zeker weer aanwezig! Dus:
Martin en Irene, Cynthia en Morad, Maurice en Rekina, Marco en verder
iedereen die we vergeten zijn: jullie hebben het geweldig gedaan en wij
waarderen dat ook! Jac, Bianca,
Laura en Denise.
|
