|
20 mei 2006 - Verslag 4e boottocht
In dit verslag wil ik toch even terugkomen op alles wat vooraf gaat bij de organisatie van een dergelijke bijeenkomst. Als wij terugblikken op het eerste ADS jaar (2003), de stichting Van Zinloos Geweld Naar Zinvol Gedrag (VZGNZG) uit Capelle aan de IJssel kiest onze doelgroep en biedt ons een verzorgde boottocht aan. De stichting VZGNZG en vele sponsors bieden ons een onvergetelijke dag / boottocht. Tijdens een gesprek na de eerste geslaagde boottocht maakt de voorzitter van de stichting VZGNZG, Alex Tournier bekent dat VZGNZG de komende jaren met hulp van sponsors t/m 2007 een boottocht zal organiseren voor nabestaanden van slachtoffers ernstige geweldsmisdrijven. In goed overleg en met veel inspraak volgt een 2e boottocht in 2004. Het aantal deelnemers neemt toe. Eind 2004, begin 2005 gaan wij ook mee op pad voor sponsorwerving. Jammer genoeg blijkt dat in 2005 het aantal sponsors afneemt en wij als ADS, met inmiddels een eigen donatiepotje, zelf een bedrag moeten bijspijkeren om de boottocht en alles wat daarbij komt te realiseren. Intussen (2004 en 2005) organiseren wij, ADS, niet alleen een boottocht maar ook regiobijeenkomsten een lotgenotenweekend. Naar onze mening noodzakelijke bijeenkomsten die allemaal veel geld kosten. Een flink gewonnen bedrag in de quiz Dayzers en flinke donatie van het "Leon Rombouts" zaalvoetbaltoernooi bieden ons voldoende mogelijkheden om ADS te kunnen laten fungeren zoals het moet en dragen zeer belangrijk bij aan de invullingen van bijeenkomsten. Heden, 2006, heeft het Ministerie van Justitie ons een eenmalige subsidie toegekend voor het organiseren en realiseren van ADS bijeenkomsten in 2006. Voor u en ons een belangrijke subsidie, omdat ADS van mening is dat wij nabestaanden van slachtoffers ernstige geweldsmisdrijven recht hebben op onze bijeenkomsten, die wij als ADS kosteloos aan lotgenoten willen blijven aanbieden. Een bijdrage voor drie tot vier keer per jaar een verse pleister op onze eeuwig openblijvende wond is niets vergeleken bij de pakken medicijnen, therapieën en volledige verzorging die moordenaars jarenlang kosteloos genieten. Toch zijn wij de mensen van Justitie die dit voor ons mogelijk hebben gemaakt zeer erkentelijk en dankbaar. En wij hopen volgend jaar, aan de hand van kostenplaatje en uw reacties, weer in aanmerking te komen voor een subsidie. Dit jaar geen Spido schip, maar de partyboot Ichtus. Een leuk intiem schip met fantastische keuken en erg vriendelijk personeel. Een ieder aan te bevelen. Tussen tien en half twaalf kwamen de mensen binnen, koffie met gebakje, in zalencentrum Stormpolder. Om kwart voor twaalf naar buiten, voor we aan boord gingen (weer of geen weer) nog even de groepsfoto. Rond twaalven allemaal aan boord en snel werd de soep geserveerd en volgden de heerlijk vers belegde broodjes. Rond de klok van een uur aanmeren in Rotterdam nabij het Maritiem museum. Eenmaal binnen werd ons medegedeeld dat wij om half drie in de hal weer moeten verzamelen, om met z'n allen naar de Ichtus terug te wandelen. Na weer een eind in de richting van Maassluis / Rozenburg te hebben gevaren werd ons medegedeeld dat de geplande vaart niet door kon gaan i.v.m. het niet openen (slechte weer) van de Botlekbrug. De kapitein heeft in overleg met Alex gekozen voor het alternatief, een haventocht langs vele Rotterdamse havens. Rond de klok van vijf uur werd begonnen met het buffet, een fantastisch en heerlijk uitziende buffettafel die bij vele het water in de mond deed stijgen. Op afroep van tafelnummer kon men opscheppen. Wij hebben gezien en later vernomen dat ieder heeft genoten van heerlijke buffet. Na het aanmeren in Krimpen en het verlaten van het schip hebben wij alleen maar dankbare mensen en tevreden gezichten gezien. Dit en de vele positieve reacties geeft ons de kracht om door te gaan. Het blijkt steeds weer dat dit soort bijeenkomsten nodig zijn en aan wordt deelgenomen zolang men daar zelf behoefte aan heeft. Veel mensen zijn na afscheid nemen direct in de auto gestapt en huiswaarts gekeerd. De groep die nog wat napraten hebben dit kunnen doen in het kleine restaurantje op de kade "de MOK" die speciaal voor ons is opengesteld. Wij, ADS, willen de stichting Van Zinloos Geweld Naar Zinvol Gedrag, alle sponsors en medewerkers die dag voor ons mogelijk hebben gemaakt heel hartelijk danken voor hun bijdragen en goede, vriendelijke zorg en inspanning Reacties:
Een beetje late reactie
van ons op de boottocht die wij hebben mogen meemaken met vele
andere lotgenoten. John en Sonia van Oorschot
Op zondag 20 mei was het dan
zover. Wij, mijn man Henk, zoon Jerry, kleinzoon Jay en ik, zouden de
leden van de contactgroep Aandacht Doet Spreken eindelijk persoonlijk
ontmoeten.
Via de website van Robbert ben ik in contact gekomen met Martin Roos. Een contact waarvan ik nog geen moment spijt van gehad heb. We hebben elkaar enkele keren gemaild en telefonisch gesproken en daar heb ik steeds een heel goed gevoel aan overgehouden. Ze voelden zeer vertrouwd en er zat heel veel herkenning in.
Diezelfde ervaring heb ik
ook met Sita (een kei van een meid) gehad.
Reden waarom ik Henk en
Jerry gevraagd heb met mij mee te gaan naar de boottocht die door ADS
werd georganiseerd.
Henk stemde meteen toe.
Jerry wilde in eerste instantie wel mee, maar begon na een paar dagen te
twijfelen of hij het wel of niet moest/wilde doen. Uiteindelijk ging hij
overstag en besloot mee te gaan, samen met zijn zoontje Jay.
Naar mijn mening had hij
hiermee de angst dat hij, door met lotgenoten te praten, geconfronteerd
zou worden met zijn eigen weggestopte verdriet en pijn, overwonnen.
De ontvangst, de boottocht
en het bezoek aan het Maritiem museum, van 20 mei hebben wij in alle
opzichten als zeer liefdevol, zinvol, nuttig en ontspannen ervaren.
Het geheel was zeer goed
verzorgd, waarvoor dank en hulde aan de organisatoren en de sponsors die
dit mogelijk gemaakt hebben.
Het geheel was goed
voorbereid. Aan alles was gedacht. Voor de kinderen was er zelfs een
ruimte gereserveerd waarin ze zich naar hartelust konden uitleven.
Wij hebben geluisterd naar
de mensen die zich bij de start van de tocht voorstelden. Bij elke naam,
kwam het verhaal achter die naam in beeld.
Een vader, een moeder, een
kind, een zus, een broer, of een ander familielid, om het leven gebracht
door één of andere gestoorde gek.
Je luistert en laat de
beelden in gedachten de revue passeren.
Je weet dat je niet meer
alleen staat. Dat er heel dicht bij jou mensen zijn die door dezelfde
hel gaan als jij, maar ook weten dat het leven door moet gaan, hoe dan
ook.
Een kind dat zijn of haar
vader/moeder, oom/tante, nicht/neef kwijt is en toch onbezonnen door de
boot rent en met andere kinderen aan het spelen is. Volwassenen, die
elkaar nooit eerder persoonlijk gezien of gesproken hebben, praten met
elkaar alsof ze al jaren bevriend zijn. Er zijn emoties, maar er wordt
ook gelachen.
Ik/wij heb(ben) contact
gezocht met mensen op de boot, die een soortgelijke ervaring gehad
hebben als wij, maar er zijn ook mensen naar ons toegekomen om te
praten. En we hebben niet alleen gepraat over de gebeurtenissen die ons
bij elkaar gebracht hebben, maar ook over andere onderwerpen: het werk,
de dagelijkse bezigheden, voetballen enz., ongedwongen en ontspannen.
De estafettestokjes met een
boodschap als teken van vertrouwen en verbondenheid, die uitgedeeld zijn
door de Stichting De Witte Lelie kon ik heel erg waarderen. Een leuk
initiatief, waarvoor ook mijn hartelijke dank. Mijn kleinzoon Jay heeft
van hem aan zijn schooljuf gegeven om onder alle leerlingen van de
school te laten rouleren.
Ook de notitieblokjes met de
boodschap over respect doen goede dienst.
Bij het verlaten van de boot
kreeg iedereen een rode roos aangeboden.
Wij kunnen met z’n allen
terugkijken op een geweldige dag, die wij voor geen goud hadden willen
missen.
Bij Jerry heb ik gemerkt dat
er door de beleving van deze dag wat scheurtjes aan het ontstaan zijn in
het ijs waarin hij zich verpakt heeft.
Henk kan ik niet goed
pijlen, omdat hij zijn gevoelens goed weet te verbergen voor zijn
omgeving. Hij vond het een geslaagde dag en hoopt dat het voor Jerry en
mij een begin kan zijn van de verwerking.
Jay heeft de dag van zijn
leven gehad en raakte niet uitgesproken over zijn nieuwe vriendjes met
wie hij lekker ondeugend kon zijn.
Ja en ik? Het was de eerste
keer, dat ik bij het praten over Robbert, gehuild heb. Deze dag heeft
heel veel bij mij losgemaakt en daar ben ik dankbaar voor. Wat
verschillende hulpverleners bij mij niet voor mekaar konden krijgen is
op deze dag gebeurd.
Van hieruit wil ik nogmaals
iedereen, die hieraan een bijdrage geleverd heeft, heel hartelijk
bedanken en ik hoop jullie allen weer te ontmoeten in het weekend in
Drenthe.Wina
Tjong Kim Sang
Op zaterdag 20 mei zijn wij samen met onze kleinzoon Moreno met de boottocht meegegaan. Ondanks het slechte weer waren er erg veel mensen, ook weer nieuwe gezichten. In het begin stelde ieder zich voor, ook Moreno deed dit heel spontaan, hij weet ondertussen waarvoor deze bijeenkomsten dienen. De reden dat wij hem vaak meenemen is dat hij er in zijn leven nog een flink mee te maken zal krijgen en zal moeten leren hoe hij om moet gaan met zijn verlies en de realiteit onder ogen te zien over wat er met zijn Mama is gebeurd. Langzaamaan vertellen wij dingen over het vreselijke gebeuren op 14-01-2001, we proberen hierbij in te gaan op zijn vragen en geven antwoorden, steeds komt hij iets meer te weten. We willen niet liegen tegen hem en daarbij zijn we toch voorzichtig met onze antwoorden omdat hij nog zo klein is, maar toch al te maken heeft met een groot drama en verlies in zijn jonge leventje. Het mag niet zo zijn dat dit kind pas als hij een jaar of 15 is alles opeens hoort, dat moet langzamerhand en met grote zorg, aandacht en liefde gebeuren. Op zo’n dag dat we samen zijn met lotgenoten weet hij dan ook waarom iedereen er is, zo laten we hem voelen dat wij en ook hij er niet alleen voor staat en dat erover praten helpt en dat je het daarnaast ook nog gezellig met elkaar kan hebben is voor een kind alleen maar goed, naast verdriet mag je ook een fijn gevoel hebben door samen te zijn. Er zijn altijd meer kinderen en dat is zo fijn bij ADS, er is ook tijd en aandacht voor de kinderen en voor hun problemen. Wij hopen op deze manier Moreno een voorbeeld mee te geven hoe hij met zijn verdriet en gemis om kan gaan en dat er meer kinderen zijn die dat hebben meegemaakt. Hij ziet op zulke dagen ook wel eens mensen huilen en later praat hij daar dan over en dan leggen we hem uit waarom ze verdriet hebben en huilen. Hij moet nog veel leren en ook zal hij onze steun nog hard nodig hebben in de toekomst en ook van de lotgenoten en andere kinderen, want op school ziet hij dat iedereen vaders en moeders heeft en niemand heeft zoiets meegemaakt als hij…zo zou hij zich erg eenzaam kunnen gaan voelen en zijn verdriet en boosheid op gaan kroppen. Dus is het voor ons fijn om een dag ongedwongen te kunnen doen, maar ook voor de kinderen die met moord te maken hebben gehad is het goed. Hij vraagt al maanden wanneer we weer naar Wilhelminaoord gaan, hij heeft zo genoten vorig jaar, hij voelt denk ik ook dat wij daar ontspannen zijn, af en toe een traan, maar over het algemeen is een weekend daar heerlijk, je kan erna weer even verder en voelt je gesteund door lotgenoten, door het gevoel van samenzijn. Zoals ook het dagje op de boot ons weer wat kracht gaf, het praten met elkaar, een heerlijke maaltijd en de warmte naar elkaar toe, we hebben het zo nodig in deze soms harde en koude wereld. Sterkte voor iedereen en tot ziens in Wilhelminaoord! Mieke, Rini en Moreno
.
Al de hele week keken wij naar het weersbericht en die was niet gunstig.
Toen wij op weg gingen naar Krimpen aan de ijssel was dan ook het weer
van dien aard dat wij er geen goed gevoel bij hadden. Maar wij zijden
tegen elkaar wij zullen wel zien! Ook nu reden wij weer verkeerd,wij deden Pernis aan en toen Den Haag en reden terug en toen zaten wij goed. Al bij al waren wij toch op tijd aanwezig daar wij vroeg waren vertrokken. De auto op de parkeerplaats gedumpt en toen naar binnen tussen de druppels door. Veel waren er al en begroeten de reeds aanwezigen en namen een bak koffie wat er wel in ging na zo’n rit. Na wat bij gepraat te hebben kwamen er enige nuttige huishoudelijke mededelingen. En toen op weg naar de boot! Vanaf toen was de regen geen spelbreker meer en had de wind het regie in zijn hand genomen. De boot werd gestart en de tocht kon beginnen. Wij kregen enige consumptiebonnen en wij maakten daar meteen gebruik van. Wij vaarden van haven naar haven en wij hadden nog nooit zoveel containers gezien als op deze toer, geen wonder wat de mensen lang moeten wachten voordat zij de spullen thuis hebben. De wind stond stevig op de boeg gericht en daardoor konden niet alle dingen die gepland waren door gaan wel jammer maar daar konden de organisatoren ook niets aan doen en zo vaarden wij van haven naar haven. Toen op weg naar het maritiem museum, Martin vertelde mij dat het niet ver lopen was en ook ik trok met de meute mee ,maar ik vond het wel een eind lopen en bekaf kwam ik dan ook aan. Er werd besproken dat rond half drie de groep in de hal zich moest verzamelen en dan weer naar de boot. Ik besprak dat met Nel mijn vrouw en kwamen tot de conclusie dat ik eerst zou uitrusten en dat wij dan maar al vast op de terug weg gingen om zo op tijd op de boot te zijn en zo hebben wij dat dan ook gedaan. Maar later bleek dat de groep ons wel misten stom dat wij dat niet even hadden gemeld,maar de volgende keer zullen wij dat wel doen!Eenmaal weer op de boot zette deze weer gang om de vaart voort te zetten. In mijn ooghoeken zag ik dat de bediening inmiddels bezig was om het eten voor te bereiden. Toen werden de tafels voorzien van een nummer om zo op volgorde naar het buffet te gaan. Toen het zo ver was werden de nummers omgeroepen en dat ging zoals altijd met enige op en aanmerkingen gepaard. Maar wij vonden het zo wel goed geregeld .Het eten was heerlijk en ruim voldoende ook voor die mensen die verleden jaar niet genoeg hadden! Ook vonden wij de bediening erg goed. Hoewel het een kleinere boot was als verleden jaar was deze wel erg gezellig .Laat op de middag kwamen wij weer bij de aanleg steiger en konden wij vast stellen dat de bootreis voor onze begrippen lang was en het bezoek aan het maritiem museum kort was maar wetende dat het een en ander met elkaar te maken had. Het weer heeft goed mee gewerkt en konden tussendoor nog even de zon zien door de wolken. Na de bootreis konden wij nog even na kletsen in een cafetaria wat ook aan het water lag ,zij maakten heerlijke cappucino. Na het een en ander genuttigd te hebben zijn wij op weg gegaan. Wij danken de organisatoren en al die mensen die ook weer deze bootreis mogelijk hebben gemaakt. Nel en Jan
Zaterdag 20 mei, we hadden op stralend weer verwacht maar dat het stralend van de regen zou zijn hadden we niet verdiend. Maar met frisse moed naar Krimpen a/d IJssel en daar wachten ons een warm onthaal. We waren niet zo vroeg,maar er waren al veel mensen waarvan we de meesten wel kenden al was het dan altijd niet van naam maar wel van gezicht. Na een lekker bakkie koffie met wat er bij zijn we naar de boot gegaan. Deze keer niet een boot van de Spido maar een partyboot genaamd de Ichtus. Wel kleiner als de Spido maar zeker zo gezellig. Ik schat dat we met ongeveer 100 lotgenoten waren. Inschepen en vertrek ging vlot en onder het genot van een heerlijke lunch zijn we naar Rotterdam gevaren. Daar werd aan de boulevard aangelegd en onder begeleiding van wat regen zijn we naar het Maritiem museum gewandeld. Eigenlijk was het jammer dat we maar kort daar konden zijn want je kan daar wel een dag doorbrengen. Wij hebben het ramschip de Buffel bekeken en hadden net tijd genoeg om hem van boven tot onder te bekijken. Terug in de hal was het al verzamelen geblazen en zijn we weer te voet naar onze boot terug gekeerd. Deze lag al vol ongeduld op ons te wachten en het inschepen verliep dan ook vlot. Vertrokken richting Schiedam en Vlaardingen langs al de mooie Rotterdamse havens. Voor ons (Wij komen uit Maassluis en ik werk nog in de haven) was het redelijk bekend en kon ik mijn mede tafelgenoten dingen over de haven vertellen. Jammer dat de Botlek brug niet open ging vanwege de wind anders hadden we via de Oude Maas langs Spijkenisse, Hoogvliet,Rhoon,Puttershoek,en Dordrecht weer naar Krimpen terug gevaren. Helaas ging dit niet door en is de kapitein via de Eemhaven waar de grote container schepen lagen weer naar Krimpen terug gevaren. Tijdens de terug tocht werden we verrast met een zeer uitgebreid diner buffet. Hiervoor moet ik de complimenten maken aan de organisatie,sponsors en de uitvoerenden. Wat ik miste waren vertegenwoordigers van het Ministerie van Justitie,Slachtofferhulp en van onze volksvertegenwoordigers. Wel was er een delegatie van de Witte Lelie. Mevr.Purusha van de Graaf hield een warm pleidooi over het vertrouwen en verbonden zijn. Dit verbonden zijn werd d.m.v. estafette stokjes duidelijk gemaakt. Deze stokjes werden uitgedeeld en waren voorzien van een gedicht over een teken van vertrouwen en verbondenheid. Ons werd verzocht deze stokjes zonodig door te geven aan mensen welke het vertrouwen kwijt zijn. Eigenlijk waren we te snel terug in Krimpen en van een bezoekje aan "de Mok" kwam niets daar het hele Mokje mud vol stond. Dit hield wel in dat we van verschillende mensen geen afscheid hebben kunnen nemen maar dat doen we dan maar bij deze. Een speciaal dankwoord moet wel naar de organisatie speciaal Alex en Martin. Jongens bedankt. Fam.Beekenkamp
Lieve mensen. 20 mei was weer zo n dag datje er
tegen op ziet en naar toe leeft. Vooral voor de nieuwe onder ons was t weer
n grote stap om te nemen. We hadden t weer niet echt mee en alles loopt
stroefjes in t begin [wat logisch is] naar mate de dag vorderde kwam bijna
ieder wat losser en ging met elkaar praten daardoor is zo n dag tot stand
gekomen. We weten allemaal dat zo n dag niet normaal is maar voor ons wel.
We krijgen weer n beetje meer kracht op zo n dag omdat ieder elkaar begrijpt
,en vooral goed naar elkaar luistert. Het is vreemd maar af en toe konden we
gewoon ff lachen. Dit samen zijn vind ik persoonlijk heel prettig 20 mei, de boottocht met de ADS. Al lange tijd is er naar deze datum uitgezien. Immers na de winterstop zullen we elkaar na lange tijd weer ontmoeten. Mensen die het zelfde hebben mee gemaakt als wij. Mensen die ons inmiddels zo dierbaar zijn geworden. Het weer was niet erg uitnodigend,het regent en stormt veel en hard, maar het warme ontvangst wat ons staat te wachten maakt alles goed. Na de eerste mensen te hebben begroet in de Stormpolder en een kopje koffie te hebben gedronken en een welkoms woord van Alex Tounier gaan we richting boot. Een gezellige en knusse boot deze keer. Helaas is het weer niet dermate dat we lekker aan dek kunnen zitten maar zo blijven we wel allemaal knus bij elkaar! Eerst moeten we ons allemaal voorstellen. Toen onze grote kleine vent zich voorstelde als de zoon van mama herstel Sabrina Smit kreeg toch iedereen een brok in zijn keel! Wat een onrecht kwam er uit deze grote vent van 6!!! Na het voorstellen en tijdens het bijpraten werd er een heerlijke lunch geserveerd. Heerlijke groente soep en 3 kadetjes. Met koffie, thee, melk,karnemelk......nee was volgens mij niet te koop. Alex deelde zelfs nog consumptiebonnen uit! Het Maritiem museum werd unaniem prachtig gevonden! Er waren zelfs stemmen te horen dat ze nog wel iets langer wilden blijven maar helaas.....de boot plus kapitein wachten op ons. Achteraf had het wel mogelijk geweest omdat het geplande tochtje langs de Drechtsteden niet door kon gaan omdat de brug i.v.m de harde storm niet open kon. Maar nu konden we ook genieten van die prachtige Maas oevers. Intussen werd het warme en koude buffet in gereedheid gebracht. Voor Alex altijd een hoogte punt in de dag. Hij nummert dan de tafels met zichtbaar genoegen. Altijd een leuk moment met kleine plagerijtjes. Het buffet was deze keer overweldigend!! Geweldig!! En Lekker!! Na nog even te zijn uitgebuikt meerde de boot weer aan in Krimpen aan de IJsel. Voor wie dat wilde was er nog gelegenheid om nog even na te zitten. Maar de lange reis heen met het slechte weer in ons geheugen en de lange reis terug deed ons meteen naar onze auto gaan en de terug reis te aanvaarden. In de auto keken wij alle 3 terug op een waardevolle dag. Die zeker het trotseren van het slechte weer en de lange reis waard waren. Al blijft het natuurlijk triest en bizar om naar zo'n dag uit te kijken. Mensen die allemaal dat immense verdriet moeten doorstaan. Zoveel mensen voor wie de pijn nooit weer over zal gaan. Zoveel mensen die zich dan 1 met elkaar voelen. Bizar en triest maar zo verschrikkelijk waardevol! Sita, Sito en Carmen Zandberg, uit Delfzijl.
Zaterdag 20 mei ging ik voor het eerst mee, naar een dag van ADS. Ik wist niet precies wat me te wachten stond dus heel open ben ik er heen gegaan, samen met mijn vriendin Jannie de Jongh uit uit IJmuiden. Het eerste wat me overkwam toen ik binnenliep in de zaal was de warmte van de mensen die daar waren, je voelt je gelijk op je gemak. De ontvangst was hartverwarmend, we kregen gelijk een kopje koffie en kwamen gelijk in gesprek met enkele van de mensen daar. Jannie was er al eens geweest en wist dat natuurlijk al, je werd begroet als goede vrienden. Je voelde de verbondenheid onder elkaar. Na een uurtje klessebessen gingen we met de boot richting Rotterdam, onderweg kregen we een heerlijke lunch, en daar hoorde ik verschillende verhalen van de lotgenoten, wat zij allemaal meegemaakt hebben en nog steeds meemaken, wat me opviel was dat ze allemaal eigenlijk met de zelfde frustratie zaten, de dader die aan alle kanten geholpen word, alles word voor hem betaald en kosten nog moeite wordt gespaard om hem weer in de maatschappij te krijgen, zonder ook maar ëén moment te denken aan de nabestaande "die hebben namelijk levenslang" daar word totaal geen rekening mee gehouden. Ook ik kon mijn verhaal daar kwijt en vond ook een luisterend oor, zelf ben ik twee jaar geleden mijn vrouw plotseling kwijtgeraakt zonder enige aanleiding is ze plotsklaps overleden, het deed me goed dat de mensen ondanks hun eigen grote verdriet de moeite namen naar me te luisteren. Je merkte gewoon dat naarmate de dag verstreek de verbondenheid steeds groter werd, de mensen vonden steun bij elkaar. Er zat een man aan onze tafel die er ook de eerste keer was, die in het begin een beetje sceptisch was, hij wist eigenlijk niet goed raad met de situatie, en wou eigenlijk ook niks zeggen, maar na het bezoek aan het maritiem museum en wij weer gingen varen kwam hij met zijn verhaal, en hij vond het zeer storend als er iemand het woord nam via de microfoon, je zag hem storend omkijken, en kon niet afwachten tot de spreker zijn woord had gedaan en ging meteen door met zijn verhaal. Toen we dan ook na een heerlijke maaltijd weer afscheid van elkaar moesten nemen, kon je merken dat het hem allemaal heel goed had gedaan, en hij zei dan ook tot de volgende keer, dan leren jullie mijn vrouw ook kennen. Ik ben er van overtuigd dat zulke dagen als deze heel belangrijk zijn, de mensen vinden kracht bij elkaar, hierdoor worden ze sterker en kunnen het weer een beetje beter aan, maar het is me ook duidelijk dat er nog een boel gedaan moet worden. Ik heb enorme bewondering voor de mensen die dit allemaal hebben georganiseerd, petje af ze verdienen een lintje. Jan de Vries
Afgelopen zaterdag 20 mei zijn we met de familie ( mijn zus, broer en mijn moeder ) en met de familie Koenen naar Krimpen aan de IJssel geweest voor de jaarlijkse boottocht van de stichting Aandacht doet spreken. Het was voor mijzelf de eerste keer. Door de slechte weersvoorspellingen had ik er een zwaar hoofd in. Gelukkig waren de weergoden ons gunstig gestemd op een zware wind na. Ik heb deze dag als zeer positief ervaren. Ik ben al naar meerdere bijeenkomsten geweest maar nu waren er veel mensen aanwezig. Volgens mij meer dan 100 personen. Het is voor mij nu steeds vaker een weerzien met bekenden. Ik begin de mensen langzamerhand beter te kennen omdat sommige vaker aanwezig zijn op deze dagen. Dan ken je iemands verhaal, dan hoef je daar niet te hele dag over te praten maar kun je proberen te ontspannen op zo'n dag. En dat is nou juist wat je nodig hebt. Ontspannen na alle ellende waar je dagelijks doorheen moet. Hier op zo'n bijeenkomst zijn allemaal mensen aanwezig die in hetzelfde schuitje zitten. ( al was dit meer een rondvaartboot ipv een schuitje ) Ik vond de dag erg geslaagd. Lekker over van alles kunnen praten, serieus maar ook gewoon lachen. En weer nieuwe mensen leren kennen. Een goed gesprek gehad met de familie van Robbert Tjong die ik nog niet eerder had ontmoet en met Maurice, de zoon van Martin Roos. Wel lachen met die gast. Ook mijn moeder en broer en zus en de familie Koenen vonden de dag erg geslaagd. Ik ga volgend jaar in ieder geval weer mee… ADS bedankt voor het mooie initiatief en we blijven doorgaan… Ferry Rombouts
|
